Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

 Choroba Mortona (nerwiak, metatarsalgia, neuralgia) – to jednostka chorobowa powstająca na wskutek stałego podrażnienia gałązek nerwu podeszwowego wspólnego palców w przestrzeni między III a IV kością śródstopia od strony podeszwowej stopy.

Główne przyczyny to:

- zła budowa stóp (płaskostopie poprzeczne, palce młoteczkowate, paluch koślawy, osłabione wiązadło poprzeczne stopy itd.)

- źle dobrane obuwie (za ciasne lub za duże)

- chodzenie na wysokich obcasach

- bieganie na przedniej powierzchni stopy

- mikro urazy

- złamanie przeciążeniowe kości śródstopia

 Na wskutek działających sił rozciągających i kompresji tkanek miękkich stopy na połączeniach palców ze śródstopiem powstaje stan zapalny nerwu. Zwiększając swoją objętość w miejscu drażnienia nerw powoduje zmniejszenie przestrzeni pomiędzy głowami kości śródstopia, które dodatkowo zaczynają go uciskać.

 Objawy choroby Mortona to ból stopy podczas biegania, chodzenia i stania. Palpacyjnie stwierdza się bolesność miejsca między trzecim i czwartym palcem od strony podeszwowej. Czasami wystarczy ściągnąć obuwie i chwilę pomasować obolałe miejsce aby pozbyć się (chwilowo) bólu. Na początku chory odczuwa mrowienie, z czasem odczucia postępującej neuralgii ulegają zwiększeniu. Uczucie palenia, mrowienia, cięcia, ostrego kłucia, chodzenia na kamieniu to typowe objawy opisujące chorobę. W miarę jak opuchlizna się powiększa, ból stopy staje się stały i promieniuje od śródstopia do czubków palców.

 Jednym z testów które mogą nam pomóc w wykryciu choroby jest objaw Muldera. Ściskając dłonią przednią część stopy w poprzek, na poziomie bólu wywołamy ostrą reakcję bólową w bolesnym miejscu. Aby jednak mieć pewność co do diagnozy należy przeprowadzić USG, MR lub prześwietlenie stopy. Pozwali to rozróżnić chorobę Mortona od innych schorzeń takich jak np. tłuszczak, chrzęstniak, zmiany niedokrwiennych i cukrzycowych, czy reumatoidalnego zapalenia stawów.

 Ćwiczenia rehabilitacyjne powinne skupić się na rozciąganiu poprzecznym przodostopia, zgięciu podeszwowym palców i rozwierania palców między sobą. Warto również udać do fizjoterapeuty. Gdzie poprzez badania można znaleźć inną dysfunkcję stopy która może być pierwotną przyczyną choroby. Wówczas do w/w zasad dojdą ćwiczenia (zabiegi) na eliminujące główną przyczynę. Poniżej filmik na ten temat.

 

 

Proszę pamiętać że, to tylko moje propozycje w terapii choroby Mortona, które należy skonsultować z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

 Dłuższe unieruchomienie w łóżku osoby starszej (powyżej 70-80 lat), spowodowane chorobą (np zawał serca, wylew krwi do mózgu), urazem (np endoproteza biodra czy kolana), zabiegiem operacyjnym wymaga natychmiastowej i bezpiecznej rehabilitacji. Osoby starsze bardzo szybko podczas długotrwałego unieruchomienia w łózku tracą siłę mięśniową, są podatne na dodatkowe choroby (np. zapalenie płuc) oraz tworzenie się odleżyn. Rehabilitację takiej osoby powinno rozpocząć się jak najszybciej po konsultacji z lekarzem i fizjoterapeutą. Jeśli jest to w warunkach szpitalnych to sytuacja jest względnie komfortowa dla chorego i rodziny. Problem zaczyna się gdy następuje wypis ze szpitala i powrót do domu.

 

Najlepszym rozwiązaniem będą cykliczne wizyty domowe prowadzone przez fizjoterapeutę. Niestety nie zawsze jest to możliwe z wielu przyczyn (kolejka, czas oczekiwania, brak kontraktu z NFZ). Jednak nawet gdyby fizjoterapeuta przychodził codziennie na ok 1 godzinę, to i tak bez współpracy rodziny postępy w terapii będą słabe. Dlatego tak ważne jest edukowanie i instruowanie rodzin osób leżących, jak bezpiecznie wspomagać pracę fizjoterapeuty.

 Najważniejszą zasadą w rehabilitacji osób starszych jest, jak najszybsze "wyciągnięcie" go z łóżka. W tym celu wprowadza się naukę tzw pionizacji (nauka stania), która jest wstępem do nauki chodu. Pionizację rozpoczynamy wówczas kiedy pacjent pewnie siedzi bez oparcia o plecy, z nogami opuszczonymi bez podpórki. Jeśli fizjoterapeuta po obserwacji opartej na doświadczeniu zdecyduje o rozpoczęciu nauki stania wówczas rozpoczyna się współpraca z opiekunami. Osoby z rodziny bardzo chętne są do pomocy i współpracy, paraliżuje je jednak strach przed zaszkodzeniem choremu. Tutaj jest rola fizjoterapeuty aby, poprzez instruktarz pokazał proste ćwiczenia, które rodzina wraz z pacjentem będą wykonywać uzupełniając jego pracę. Poniżej znajdują się 3 filmiki na temat pionizacji i nauki chodu osób starszych w warunkach domowych, które mogą pomóc w rehabilitacji. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania mojego kanału na youtube.

 UWAGA!!! Pamiętać należy, że jest to tylko poradnik, który należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

 

 

 

 

 

 

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Zespół Shin Splints – jednostka chorobowa charakteryzująca się powracającym, rwącym bólem w rejonie kości piszczelowych. W przedniej części goleni pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym. Pacjent uskarża się na dziwne napięcia, parzenia, pieczenie w rejonie kości goleni. W dłuższym okresie po chwilowej poprawie odczuwa się już osłabienie mięśni oraz rwący ból który może biec nawet od wewnętrznych powierzchni ud aż do stóp. Choroba powstaje podczas wysiłku fizycznego i jest bardzo trudna do wyleczenia. Powodem jest wiele czynników które ją wywołują.

 

Wcześniej uznawano że, główna przyczyna to sumowanie się wielu mikrourazów w rejonie przedniej grupy mięśni goleni (np. piszczelowy przedni). Mikrourazy powstają najczęściej podczas ekscentrycznej pracy mięśnia, wówczas gdy kontroluje ruch swoich antagonistów. Mogą one doprowadzić do blizn, które wtórnie skracają mięsień i wpływają na jego pracę. Zaleca się w tej sytuacji rozciąganie w/w mięśni oraz kinesiotaping. Ma to na celu przeciwdziałać bliznom oraz poprawić wymianę płynów w mięśniu. Życie, obserwacja i badania korygują jednak to postępowanie. W wielu przypadkach terapia tylko poprzez rozciąganie nie daje w późniejszym okresie poprawy. Więcej, ból się nasila i często musimy zakończyć uprawianie sportu. Rozciąganie nie będzie działać ponieważ za shin splints odpowiedzialne jest w równym stopniu nagromadzenie płynów w przedziałach międzymięśniowych, zapalenie okostnej, napięcia na błonie międzykostnej oraz problem powięziowy. Głównym czynnikiem determinującym powstanie zespołu Shin Splints jest przeciążenie. Aby mówić o przeciążeniu musimy brać pod uwagę kilka przypadków. Kiedy mamy:

- zdrowy aparat ruchu ale przekroczymy wytrzymałość poprzez źle dobrany wysiłek (trening biegowy, jednorazowa długa wycieczka górska itd.)

- chory aparat ruchu (np. koślawość kolan, koślawość stawów skokowych, płaskostopie, skośne ustawienie miednicy) i dobrze dobrany wysiłek. Najczęstszy spotykany układ w wysiłku amatorskim.

- zdrowy aparat ruchu i dobrze dobrany wysiłek ale złe nawyki, zła ergonomia ruchu (np. garbienie się)

- drobne deficyty neurologiczne które nie przeszkadzają w życiu codziennym a uaktywnią się podczas wysiłku.

 Po tych informacjach widać że do zespołu shin splints może dojść nie tylko u sportowców ale także u osób rzadko ale intensywnie korzystających z aktywności sportowej. Co dzieje się gdy mając złą budowę układu ruchu kończyn dolnych (kości, stawy), braki neurologiczne lub złą ergonomię zaczynamy uprawiać sport (np. bieganie)?

 Zwiększony wysiłek doprowadza do napięć na błonie międzykostnej pomiędzy kością piszczelową i strzałkową, które nie pracują prawidłowo. Doprowadza to do zmniejszenia otworu w błonie międzykostnej przez który przechodzą naczynia krwionośne i gałązki nerwowe. Otwór ten znajduje się w górnej części podudzia poniżej kolana. Uciskane w otworze w/w naczynia i gałązki nerwowe doprowadzą do złej pracy powięzi, która musi się rozluźnić i ustawić zgodnie z kierunkiem sił. Powięź to łącznik pomiędzy kością i mięśniem oraz przegrodą międzymięśniową a naczyniami krwionośnymi wraz z nerwowymi. Brak prawidłowego ustawienia włókien powięzi rozpoczynają przeciążenia na mięśniach. Dlatego przeciążony mięsień nie jest pierwszą strukturą która może rozpocząć chorobę. Może to być odpowiedzią dlaczego rozciąganie w terapii shin splints już nie pomaga.

 Terapię należy prowadzić na wszystkich poziomach – mięśniowym, kostnym, stawowym, biomechanicznym, powięziowym, naczyniowym, nerwowym etc. Zaleca się:

- Rozciągnięcie mięśnia - zgodnie z tą teoria ma za zadanie nie dopuścić do tworzenia się blizn w obrębie mięśnia i jego wtórnemu skróceniu. Wydłużając przyczepy mięśni wpływamy również pośrednio na wymianę płynów, jednak nie rozciągamy powięzi. Poprawiamy chwilowo ukrwienie.

- głęboko, powoli ,,rozwałkować” całą powięź

- odpoczynek – tylko podczas stwierdzenia mikrozłamań i odpowiednia rehabilitacja z farmakologią.

- pomoce ortopedyczne wkładki (płaskostopie, koślawość kolan i/lub stóp

- terapia manualna u wyspecjalizowanego fizjoterapeuty

- poprawa ergonomii ruchu

Powyższy artykuł nie opisuje wszystkich szczegółowych aspektów choroby. Skupiłem się głównie na patologi ruchu która występuje w większości przypadków osób uprawiających aktywność fizyczną (stale i okresowo). Należy zwrócić się o poradę do dobrego fizjoterapeuty i wraz z nim zaplanować terapię.

Poniżej filmy na w/w temat