Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

wesprzyj kanał youtube dorehabilitacji.pl na zrzutka.pl

konsultacjafizjo

A A A

Ocena użytkowników: 1 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

 Przewlekły stan zapalny w okolicach pięty, wraz z podrażnieniem włókien nerwowych, przewlekłym przeciążaniem i bólem wiązadeł to najczęściej spotykany uraz tylnej części stopy znany jako ostroga piętowa. Dokładniej mówiąc to - zapalenie rozcięgna podeszwowego w wyniku zmian pourazowych, przeciążeniowych, nadwagi oraz koślawości kończyn dolnych, doprowadzający do narośli kostnej na przyśrodkowo-tylnej części pięty.

Objawy - charakteryzuje się bólem punktowym w miejscu przyczepu w/w rozcięgna do guza piętowego (częściej po stronie wewnęcznej) oraz podczas zgięcia grzbietowego stopy podczas chodzenia w następstwie naturalnego rozciągania chorego rozcięgna.

Udostępnij

 Przyczyny - przyczyną powstania stanu zapalnego w głównej mierze (moje obserwacje) jest zła budowa kończyn dolnych (koślawość kolan i/lub stawów skokowych) połączona z nadwagą lub stałym przeciążeniem. Naturalnymi punktami podporu naszego ciała na stopie są: zewnęczna krawędź stopy z tylną powierzchnią pięty i części dalsze kości I-V śródstopia ze stawami łączącymi palce. Pozycja B - prawidłowa, C i D wytworzą ostrogę piętową.

                                                      stopy

                                                    koślawość kolan            

                                                    koślawość stawów skokowych

 Każda sytuacja, która spowoduje inny rozkład sił na podeszwie będzie miała wpływ na rozwój choroby. Koślawość kolan i/lub stawów skokowych doprowadza do przesunięcia punktu podporu ciała na wewnęczną część stopy co powoduje duże przeciążenie na części kości, które nie są przygotowane i stworzone na takie siły. Powoduje to dodatkowo płaskostopie. Jeśli zauważyłeś, że ścierasz obuwie od wewnęcznej strony to już może świadczyć o złym rozkładzie sił na Twoich stopach. ...I co teraz?

Uwaga! Przed wykorzystaniem informacji z artykułu, należy skonsultować się z lekarzem.

   

 Ćwiczenia i rehabilitacja - Jednym z podstawowych ćwiczeń w profilaktyce i przeciwdziałaniu postępowi choroby jest częste chodzenie i stanie na zewnęcznych bokach stopy. W przeniesieniu ciężaru na zewnącz pomoże nam wkładka podłożona pod przyśrodkowy łuk stopy lub dobrze wyprofilowane obuwie. Okrągła silikonowa podkładka z otworem w środku pod piętę wg mnie nie ma żadnego terapeutycznego znaczenia.

ostroga ćwiczenie 1            

ostroga piętowa

 Kontrolowane przesunięcie ciężaru w różnych sytuacjach dnia codziennego, może na początku wydać się trudne, dziwne a nawet bolesne, ale z czasem nabierzemy prawidłowego nawyku.

 Kolejnym ważnym ćwiczeniem jest rozciąganie rozcięgna stopy wraz z ścięgnem Achillesa i mięśniami łydki.

 Stań w wykroku, ugnij lekko kolano nogi wykrocznej. Rozpocznij naciskanie podłoża stopą w dół (pamiętaj o lekkim przesunięciu ciężaru na zewnącz stopy). Po 10 s, rozluźnij stopę i w tym samym czasie przesuń uginając kolano do przodu. Podczas tego ruchu nie wolno unosić pięty od podłoża. Poczujesz napięcie na łydce i stopie. Po około 20 s rozciągania powtarzasz ćwiczenie z aktualnej pozycji. Ćwiczenie należy powtarzać do osiągnięcia fizjologicznego zgięcia w stawie skokowym bez unoszenia pięty.

ostroga piętowa                

ostroga piętowa

                                                 ostroga piętowa  

 Pomocne w rozluźnieniu mięśni tego rejonu mogą być dwa tzw. punkty spustowe. Punkty te charakteryzują się mocnym tkliwym bólem wraz z promieniowaniem w kierunku stopy (często aż do palca lub palców). Łatwo je namierzyć. Pierwszy znajduje się w okolicy środka łydki w lekkim zagłębieniu. Drugi jest poniżej kolana po stronie zewnęcznej, niedaleko od kości piszczelowej. Oba punkty uciskamy ok. 60 s a następnie rozciągamy mięśnie tego rejonu wraz z punktem 2-5 minut. Powtarzamy to 3 razy.

                       lydka                          piszczel

A tu filmik na kanale youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

   

Opisane tu ćwiczenia to absolutne minimum jakie powinniście stosować. Więcej pomocy, ćwiczeń, możliwości terapeutycznych (masaż, terapia manualna, UD, laser) otrzymacie w dobrym gabinecie fizjoterapii.

 {jcomments on}

                         

 

 

 

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

{jcomments off}

 Staw mostkowo – obojczykowy (SMO) należy do stawów obręczy barkowej spełniający ważną rolę podczas ruchów kończyny górnej. Staw zwiększa stabilizację i wytrzymałość obręczy barkowej i jest jedynym połączeniem łączące kończynę górną z tułowiem. SMO jest stawem o małej powierzchni kontaktu. Wewnątrz struktury znajduje się śródstawowy, chrzęstno-włóknisty dysk, którego zadaniem jest chronić obie powierzchnie styku podczas kompresji (przesuwanie się obojczyka przyśrodkowo). Dodatkowo podczas wykonywania swoich zadań SMO wspierany jest przez silne zewnętrzne i wewnętrzne więzadła torebkowe, które jednocześnie wzmacniają stabilizację stawu.

 

Udostępnij

 

Jego zadania to:

- przenoszenie obciążeń dużych sił kompresyjnych wytwarzanych przezruch kończyny górnej. Siły te naciskając na obojczyk obracają go wokół osi podłużnej co prowadzi do ich rozłożenia (neutralizacji).

- zapobieganie niekontrolowanym przemieszczeniom struktur znajdujących się przy rękojeści mostka (np. I żebro) w wyniku działających sił.

 

   
 

 Ucisk kompresyjny podczas ruchu kończyny górnej powoduje obracanie się i przemieszczenie obojczyka. Jego skrętny kształt wpływa na generowanie s w obrębie SMO i stawie mostkowo-barkowym (SBO). Siły te następnie wykorzystywane są do stabilizacji i prawidłowego ukierunkowania ruchu łopatki, która porusza się wokół tylnej ściany klatki piersiowej.

 Umiejętność redukcji przeciążeń wywołanych ruchami silnych piersiowo - ramiennych mięśni w obrębie kończyny górnej jest bardzo ważna dla długowieczności w/w stawu. Z wiekiem następuje więzadłowa i torebkowa wiotkość, powodując zwiększenie obciążeń w stawie. Wyjaśnia to wzrost częstotliwości występowania choroby zwyrodnieniowej stawu w starszym wieku. Należy tu dodać że częstość występowania choroby zwyrodnieniowej w SMO jest dużo mniejsza niż w drugim stawie tzw obojczykowo – barkowym (SBO). Bardzo często znajduje się już krótsze obojczyki jako efekt związany z wcześniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi w SBO. Powoduje to pierwotny brak stabilizacji obojczyka w połączeniu z mostkiem lub barkiem. Sytuacja ta potwierdza że, zewnętrzne więzadła SMO zapewniają większą stabilność niż więzadła kruczo-obojczykowe SBO. Jest to ważna informacja wykorzystywana w późniejszej terapii.

 Niestety, zwyrodnienie i/lub niestabilność SMO jako rzadkość, jest przyczyną trudności prawidłowej diagnozy. Umiejętne odróżnienie od np. złuszczenia w obrębie bliższej części obojczyka, jest bardzo ważne, ponieważ możliwości i wyniki leczenia w tych przypadkach chorób są różne. Co innego - np. ze zwichnięciem lub złamaniem dalszej części obojczyka w SBO. Tu leczenie i terapia jest podobna. Niestabilność SMO rzadko wymaga interwencji chirurgicznej.

 W rehabilitacji problemów związanych z stawem mostkowo – obojczykowym można wykorzystać zjawisko synergii. Mięśnie synergistyczne odpowiadają za wspieranie głównych mięśni odpowiedzialnych za wykonywania ruchu (agonistów). Podczas ruchu kończyny górnej (np zgięcie, wyprost, wznos) oraz ruchu głowy do tyłu następuje synergistyczny skurczem mięśni znajdujących się w przednio-tylnym rejonie łopatki i klatki piersiowej. Mięśnie te stabilizują i przemieszczają łopatkę.

 Mięsień przedni to - mięsień piersiowy mniejszy, a mięśnie tylne to czworoboczny, zębaty przedni i pośrednio grupa mm dźwigających łopatkę czyli m dźwigacz łopatki i m równoległoboczny. Na pracy (wzmocnieniu) tych mięśni powinniśmy się również skupić, aby wzmocnić stabilizację połączenia mostkowo-obojczykowego.

 Poniżej filmik na temat propozycji ćwiczeń przy urazach stawu mostkowo – obojczykowego. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

 

 

 

 

   

Uwaga!!! - Przed wykorzystaniem informacji z artykułu i materiału video należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

 

 

 {jcomments on}