Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Mięsień czworogłowy uda (m. quadriceps femoris) położony jest na powierzchni przedniej uda. Jest mięśniem o złożonej budowie i funkcji. Ma on cztery głowy. Głowa przednia to mięsień prosty uda, głowa boczna - mięsień obszerny boczny, głowa pośrednia - mięsień obszerny pośredni, a głowa przyśrodkowa - mięsień obszerny przyśrodkowy.

Mięsień prosty uda (rectus femoris) rozpoczyna się na kolcu biodrowym przednim dolnym oraz panewce i torebce stawu biodrowego. Jest to mięsień dwustawowy, działa na staw biodrowy i kolanowy.

Miesień obszerny boczny (vastus lateralis) ma swój początek na powierzchni bocznej krętarza większego, kresie międzykrętarzowej, wardze bocznej kresy chropowatej kości udowej oraz przegrodzie międzymięśniowej bocznej uda.

Mięsień obszerny przyśrodkowy (vastus medialis) rozpoczyna się na wardze przyśrodkowej kresy chropowatej oraz na ścięgnach mięśnia przywodziciela długiego i wielkiego.

Mięsień obszerny pośredni (vastus intermedius) ma swój początek na powierzchni przedniej i bocznej kości udowej.

Ścięgno końcowe mięśnia czworogłowego jest wspólne dla wszystkich głów, splata się z więzadłem rzepkowym i przyczepia się tuż pod rzepką na guzowatości piszczeli. Warstwę najgłębszą głowy pośredniej mięśnia czworogłowego tworzy mięsień stawowy kolana. Znajduje się na trzonie kości udowej oraz torebce stawu kolanowego.

Czynnością wszystkich składowych mięśnia jest prostowanie stawu kolanowego, szczególnie przy wyprostowanym kolanie. Zgina staw biodrowy (głównie m. prosty uda, przy zgiętym kolanie). Poza tym mięsień napina torebkę stawu kolanowego oraz chroni ją przed wpukleniem między rzepkę a kość udową. Poza tym bierze udział w odwodzeniu i odwracaniu uda. Rzepka zwiększa działanie mięśnia poprzez kąt ścięgnowo-kostny co zwiększa długość ramienia siły mięśnia.

                                   

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

 Jak dopasować siodełko w rowerze? Dobór odpowiedniej wysokości siodełka, względem wzrostu i długości kończyn, to bardzo ważny czynnik w profilaktyce i rehabilitacji osób uprawiających kolarstwo i ogólnie znaną turystykę rowerową.

Nisko ustawione siodełko powoduje wzrost obciążeń na rzepce i jej ścięgnie co powoduje kompresję w stawie rzepkowo - udowym. Rzepka z trudem przemieszcza się po powierzchni stawowej kości udowej doprowadzając do zwyrodnień (chondromelacja).

Zbyt wysokie ustawienie siodełka powoduje bóle tylnej części stawu kolanowego.

Pamiętaj - Dodatkowo, każde złe ustawienie siodełka (góra - dół, przód - tył) zawsze niesie za sobą bóle w kręgosłupie a pośrednio wpływa na drętwienie rąk podczas jazdy.

 

 

Poniżej dwa sposoby odpowiedniego ustawienia wysokości siodełka (w oparciu o pracę C. Asplund i P. St Pierre):

1. siedząc na siodełku, ustawić stopy piętami na pedałach, następnie obrócić korbę do najniższego położenia pedału, kolano powinno być wyprostowane. Następnie ustawiamy stopę jak podczas jazdy. Kąt zgięcia w stawie kolanowym powinien mieścić się w zakresie 25-30°

 

                           ustawienia siodełka rowerowego

 

 

2. zmierzyć wysokość od podłoża do spojenia łonowego, następnie pomnożyć wynik pomiaru przez 0,883, wynik będzie odpowiednią odległością górnej powierzchni siodełka od środka osi suportu.

 Kolejną ważną sprawą to ustawienie siodełka w osi przód - tył.

Siodełko przesunięte zbyt mocno do tyłu, powoduje naciąganie pasma biodrowo - piszczelowego co skutkuje powstaniem syndromu pasma biodrowo - piszczelowego i przeciążeń mięśni kulszowo - goleniowych.

Siodełko wysunięte zbyt daleko do przodu, spowoduje zwiększenie kąta zgięcia w stawie kolanowym, wraz z obciążeniami przenoszonych przez rzepkę i jej ścięgno na staw żepkowo - udowy i mięsień czworogłowy uda.

Proponuje się :

- siedząc na siodełku, postawić stopy na pedałach, następnie ustawić korbę poziomo. Pion opuszczony z przedniej powierzchni rzepki powinien opadać na oś pedału.

 

 

                          ustawienie siodełka w rowerze

 

 

 

W oparciu o opracowanie Kwartalnik ortopedyczny 2012, 2 (Piotr Zieliński, Zdzisława Wrzosek, Iwona Demczyszak)                    

Filmik z kanału dorehabilitacji.pl na youtube na temat ćwiczeń w popularnych bólach podczas jazdy na rowerze. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania

 

 

 

 

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

 Moda na uprawianie sportu zwiększa się z każdym rokiem. Coraz więcej osób zaczyna lub wznawia swoją przygodę z aktywnością fizyczną na powietrzu. Motywy będą różne: kondycja, polepszenie wydolności krążeniowo- oddechowej, lepsze samopoczucie z powodu większej ilości endorfin oraz spalenie tkanki tłuszczowej. Tu opiszę jak zrzucić kilka zbędnych kilogramów uprawiając bieg lub nordic-walking. Co do metodologi biegów i chodów odsyłam do innych stron www.

 W trakcie uprawiania sportu nasz organizm, w tym mięśnie potrzebują energii (cząstki ATP). Zapasy ATP są jednak bardzo małe, wystarczają na kilka sekund wysiłku, po czym organizm szuka innego źródła energii. Są to w kolejności : fosfokreatyna ( ok. 10 s wysiłku), węglowodany (ok. 1 godziny) oraz na końcu tłuszcze. Pozyskiwanie energii odbywa się na drodze tlenowej (aerobowej) i beztlenowej (anaerobowej). Nas interesować będzie umiejętności czerpania mocy z drogi tlenowej ponieważ tu spalamy głównie tłuszcze. Cała energia wytwarzana jest z tlenu jaki wdychamy wraz z powietrzem w trakcie wysiłku.

 

 

Kiedy wiadomo, że wykorzystujemy tlen i spalamy tłuszcze?

Z pomocą przyjdzie nam tu wartości tętna (ilość uderzeń serca na minutę). Aby efektywnie spalać tkankę tłuszczową nasz wysiłek powinien oscylować w okolicy 60% - 65% wartości tętna maksymalnego. Czym szybciej biegniesz tym masz szybsze tętno i zaczynasz spalać węglowodany, ponieważ mięśnie potrzebują szybkiej energii.

 Jak to ustalić?

 Potrzebujemy wartość tzw. tętna spoczynkowego oraz tętna maksymalnego. Na początku określamy tzw tętno spoczynkowe (TS). Jest to ilość uderzeń serca, które mierzymy zaraz po przebudzeniu, przykładając palce do tętnicy szyjnej. Badanie wykonujemy w czasie 10 sekund i mnożymy przez 6. Następnie po gruntownej rozgrzewce (ok 20 min) wykonujemy bardzo intensywny wysiłek (na granicy wytrzymałości) przez 4 min. Musi to być wykonane uczciwie. Pomiar tętna po tym wysiłku da nam wartość naszego tętna maksymalnego (TM). Jeśli nie mamy ochoty męczyć się, to do określenia tętna maksymalnego możemy wykorzystać wzór:

tętno max = 202 - (0,55 x wiek) mężczyźni

tętno max = 216 - (1,09 x wiek) kobiety

Teraz zostaje nam odjąć:

TM – TS = TMS otrzymamy tzw. skorygowane tętno maksymalne.

Następnie mnożymy:

TMS x np. 60% = X (otrzymujemy pewną liczbę). Jeśli teraz do wartości X dodamy TS (tętno spoczynkowe) otrzymamy wartość tętna jakie powinniśmy mieć podczas treningu. Jeśli również, obliczymy dla 65% - powstaną nam widełki między którymi musimy utrzymać wartość tętna. Jest to metoda Karvonena.

 Pomiar tętna odbywa się na aorcie szyjnej lub na nadgarstku. Przykładamy palce i w okresie 10 s liczymy ilość uderzeń, a następnie mnożymy x 6.

Dla osób, które bardziej ambitnie podejdą do treningów polecić można pulsometr. Jeśli chcesz schudnąć musisz pilnować tempa biegu (chodu) w okolicy 60% - 65% tętna max aby doprowadzać do spalanie tłuszczy.

 Dla wszystkich, którzy nie chcą bawić się w obliczanie i pilnowanie tętna jest ogólna zasada: tempo wysiłku nie może spowodować, przyśpieszonego bicia serca, zadyszki, a rozmowa w trakcie, nie powinna przysparzać problemu (tempo może wydawać się zbyt wolne, ale o to chodzi). Masz czuć jedynie kilometry w mięśniach. Najlepszy efekt spalania tkanki tłuszczowej jest 2 - 3 godziny po ok. 2 godzinnym treningu dla osób początkujących (1,5 godz dla wytrenowanych). Jeśli chcesz schudnąć musisz pilnować tempa biegu (chodu) w okolicy 60% - 65% tętna max aby doprowadzać do spalanie tłuszczy.