Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

kończyna górna

  • Bolesny bark - mięsień dwugłowy ramienia

     Zapalenie ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia to częsta dysfunkcja w rejonie obręczy barkowej. Zwykle występuje wraz z innymi przeciążeniami, jak np. stożek rotatorów. Przyczyny powstania choroby mięśnia dwugłowego ramienia to głównie:

    - sumujące się mikrourazy powstałe podczas aktywności fizycznej

    - przeciążenia w ciągu dnia

    - procesy zwyrodnieniowe.

     Ból powstaje podczas przesuwania się ścięgna w rowku międzyguzkowym, które występuje podczas ruchów w barku. Ból obecny jest w okolicach stawu ramienno - łopatkowego oraz na całej długości przebiegu mięśnia, sięgając do łokcia (poniżej stawu łokciowego znajduje się przyczep końcowy mięsnia dwugłowego ramienia). 

     UWAGA! Objawów może być więcej, ale jest to temat na inny artykuł, tu zajmuję się tylko mięśniem dwugłowym.

     Najbardziej charakterystycznym objawem stanu zapalnego jest tkliwość ścięgna, którą można zaobserwować dotykając palcami przednią górną powierzchnię kości ramienej (zgrubienie, które podczas nacisku porusza się).

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     

     Terapię należy zacząć od tzw głębokiego masowania (rozcierania) w poprzek włókien torebki stawowej. Rozcieranie powinno być powolne i względnie głębokie (aby nie pocierać tylko skóry). Stosować kilka razy dziennie po kilka minut. W celu uniknięcia podrażnienia skóry można zastosować oliwkę lub maść przeciwbólową.

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     Kiedy ból powoli ustępuje (dzień, dwa) można spróbować rozcierać ścięgno za pomocą palca lub dwóch. Ból będzie dość duży. Palce dociskamy w najbardziej bolący punkt a następnie rozcieramy w poprzek. Odczuwalne powinno być przeskakiwanie ściegna pod palcami.

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     

     

     Następnym etapem terapii w domu to rozciąganie całego mieśnia dwugłowego ramienia. Skupiamy się na obu przyczepach: początkowym i końcowym. Osiągamy to poprzez ustawienie całej kończyny górnej ze zgiętym grzbietowo nadgarstkiem (zdjęcie poniżej) i odchylamy to momentu odczuwania rozciągania mięśnia.  

     Bardzo efektywną metodą rozciągania mięśni jest poizometryczna relaksacja mięśni (P.I.R). Opieramy kończynę z zgiętym nadgarstkiem o podłoże i naciskamy przez ok 10 sekund. Następnie robimy przerwę (kilka sekund) i unosimy kończynę w kierunku rozciągającym mięsień.

     

     

     

                      pirdwuglowy3pirdwuglowy4

     

     

      

     Wykorzystując tę sama metodę rozciągniemy mięsień dwugłowy przy jego przyczepie końcowym (pod stawem łokciowym). Zginamy łokieć przeciw oporowy drugiej dłoni ok 10 sekund, a następnie rozluźniony łokieć po kilku sekundach prostujemy.

     

     

                      pirdwuglowy1pirdwuglowy2

     

    Uwaga! Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu i obserwacji autora, który jest fizjoterapeutą. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

    Poniżej film z kanału youtube na temat artykułu.

     

  • Cieśń nadgarstka - przyczyny, objawy, testy, rehabilitacja

     

     Zespół ciasnoty kanału nadgarstka (neuropatia nerwu pośrodkowego) to ogólnie znana jako cieśń nadgarstka choroba. Po raz pierwszy zespół nazwany został jako „carpal tunnel syndrome” w 1939 roku. Popularna jednostka chorobowa występująca w rejonie stawu nadgarstkowego. Bezpośrednią przyczyną tworzącą cieśń nadgarstka jest kompresja, usidlenie lub ucisk na nerw pośrodkowy. Wytwarzając stan zapalny i obrzęk poprzez działanie jednej z wielu struktur tworzących zamkniętą przestrzeń. Dodatkowo doprowadza do osłabienia przewodnictwa nerwowego i zaburzeń wegetatywnych. Powstaje w wyniku urazu, zmian zwyrodnieniowych, stanów zapalnych, procesów przeciążeniowych i chorobowych.

     Charakterystyczne objawy spowodowane uciskiem to: ból, pieczenie, parzenie w rejonie nadgarstka rozchodzącysię na dłoń i przedramię. Z czasem dochodzi do upośledzenia ważniejszych funkcji nerwu pośrodkowego. Objawia się to, brakiem czucia w opuszkach palców 1 – 3 (parestesia), ograniczenie ruchomości dłoni oraz zaników mięśniowych. Pacjent skarży się na uporczywe drętwienie dłoni i palców, które nasila się w nocy doprowadzając do wybudzenia. To tzw brachialgia paraesthetica nocturna, jeden z charakterystycznych objawów cieśni nadgarstka. Prawidłowe zdiagnozowanie oraz znalezienie odpowiedzialnej za chorobę struktury lub struktur jest czynnikiem determinującym do wprowadzenia odpowiedniej terapii.

     Objawy ucisku nerwu na wysokości więzadła poprzecznego nadgarstka:

    - występują problemy z chwytem okrągłego przedmiotu (objawy opozycyjne). Pomocny będzie tzw test butelki (Luthyego). Wykazuje osłabienie mięśnia odwodziciela krótkiego kciuka unerwionego z segmentu C6-C8 (odwodzenie) podczas chwytu zwykłej butelki. 

    - osłabienie mięśnia przeciwstawiacza kciuka (unerwienie C6-C8), chory ma trudności z połączeniem kciuka z małym palcem powierzchniami dłoniowymi. Podczas obwodzenia widać deficyt pronacji. Podczas obserwacji ruchu z góry, badający zobaczy tylko część płytki paznokciowej kciuka.

     Dzięki temu że nerw pośrodkowy składa się z wielu włókien nerwowych układu autonomicznego, można spotęgować objawy wywołując niedokrwienie (zewnętrzny ucisk na wysokości przedramienia w okolicy nadgarstka). Pomocne w tym będzie:

    - Test Phalena – Docisk maksymalnie zgiętych dłoniowo rąk do siebie przez ok 30 s, lub maksymalne zgięcie dłoniowe chorej ręki z zgiętym łokciem i utrzymanie w/w pozycji 1 min

    - Odwrócony test Phalena – Docisk rąk do siebie w stawieniu zgięcia grzbietowego (jak do modlitwy) z prostymi palcami. Utrzymać ok 30 s.

    - Objaw Tinela – opukiwanie dłoniowej części nadgarstka w zgięciu grzbietowym

    - Badanie czucia powierzchownego - przeprowadza się na powierzchni dłoniowej i grzbietowej opuszkach palców 1-3 z zamkniętymi oczami badanego.

     Jeśli w trakcie w/w testów badany czuje ból, drętwienie, przeczulicę w rejonie dłoni i/lub przedramienia można uważać że występuje cieśń nadgarstka.

    Badanie EMG

     Bardzo pomocne w diagnozie są badania przewodności nerwów obwodowych (EMG). Dzięki nim można zmierzyć tzw czas utajony np. dla odwodziciela krótkiego kciuka, który w warunkach choroby jest przedłużony w stosunku do zdrowej kończyny (2,5 – 4,3 ms).

    Leczenie operacyjne

    Leczenie operacyjne (odbarczenie nerwu) stosuje się w ciężkiej fazie choroby. Kiedy ucisk spowodowany jest zmianami które nie mogą być cofnięte poprzez zabiegi fizjoterapeutyczne a nerw został trwale uszkodzony.

    Rehabilitacja

     Fizjoterapię i terapię manualną wprowadza się jak najwcześniej, zaraz po zaobserwowaniu pierwszych objawów. Najlepsze efekty dają mobilizacje i manipulacje na stawach oraz praca na mięśniach (rozciąganie, masaż). Bardzo często mamy do czynienia z sytuacją, kiedy występują objawy cieśni nadgarstka spowodowane tylko zablokowaniem wewnątrz stawowym, lub napięciem przeciążonych mięśni. Warto udać się wówczas do fizjoterapeuty na serię zabiegów. Dobór ćwiczeń musi być przemyślany. Po co proponować np. rozciąganie zginaczy promieniowych nadgarstka skoro test Phalena wyszedł pozytywnie? Podczas rehabilitacji należy wziąć pod uwagę także stan kręgosłupa szyjnego, barku i stawu łokciowego ponieważ nerw pośrodkowy wychodzi z segmentu od C5 do Th1 . W niektórych przypadkach kompresja nerwu pośrodkowego powyżej nadgarstka może imitować cieśń nadgarstka. Nerw pierwotnie uszkodzony w obrębie korzenia nerwowego (kręgosłup lub w obrębie splotu barkowego) jest bardziej podatny na wtórne uszkodzenia w odcinku dystalnym (dalszym). Objawy cieśni nadgarstka mogą występować w zespołach górnego otworu klatki piersiowej, w zespole mięśni pochyłych, zespole żebrowo-obojczykowym i zespole ścięgna mięśnia piersiowego mniejszego)

    Zapraszam na film gdzie znajdziesz propozycje terapii w cieśni nadgarstka. Wykonanie kilku zabiegów ma jeszcze jedną zaletę, może wpłynąć na lepsze wyniki badania EMG, co ułatwi diagnozę i wprowadzenie odpowiedniego leczenia.

     

  • Przykurcz Dupuytrena

     Choroba Dupuytrena inaczej przykurcz rozcięgna dłoniowego została opisana w 1831r. Powoduje przykurcz  zgięciowy palców jako następstwo bliznowacenia rozcięgna. Istnieją trzy teorie powstania choroby: uwarunkowana genetycznie, skojarzona z uszkodzeniem n. łokciowego oraz urazowa.

     Podział i objawy kliniczny przykurczu wg M.Iselina:

    I - guzki na dłoniowej powierzchni ręki lub na grzbietach palców bez ich przykurczu,

    II - przykurcze palców w stawach śródręczno- paliczkowych,

    III - zmiany jak w stopniu I i II z dodatkowym przykurczem w bliższych stawach międzypaliczkowych,

    IV - rozległe przykurcze palców z przeprostem w stawach międzypaliczkowych dalszych oraz znacznym zwłóknieniem miękkich tkanek ręki.

     

     

    przykurcz dupuytrena

     

     

     

     Z moich obserwacji wynika że, czynnikiem dodatkowym jest praca powodująca przeciążenie dłoni i nadgarstka. Objawem wskazującym na początek procesu zapalnego jest ból dotykowy ścięgna palca serdecznego i wyraźnie wyczuwalny tam guzek.

     

     

    rejon objęty chorobą dupuytrena

       
     
     

     Następnie obserwuje się problem przy prostowaniu palca z charakterystycznym trzaskiem. Jest to ostatni moment, kiedy możliwe jest zahamowanie procesu chorobowego. Jeżeli nie rozpocznie się rehabilitacji, w krótkim okresie czasu dojdzie do braku czucia, zmian w aparacie więzadłowo-stawowym a nawet do martwicy. W tym stadium jedynym leczeniem będzie operacja a następnie długa rehabilitacja całej ręki.

     Usprawnianie rozpoczynamy od głębokiego rozcierania poprzecznego w miejscu bólu. Masaż powinno prowadzić się jak najczęściej (przed tv, jadąc autobusem itd.). Ma stać się to nawykiem.

     

     

    rozcieranie przykurczu dupuytrena

     

     

     

    W przypadku dużego bólu w początkowej fazie rozcierać możemy całą dłonią.

     

     

    rozcieranie przykurczu dupuytrena

     

     

     

    Uwaga! Masujemy na całej długości dłoni, aż do przedramienia.

    Następnie przechodzimy do rozciągania ścięgna. Ćwiczenie wykonujemy przy pomocy drugiej reki.

    Poniżej dwie wersje: rozciąganie całej grupy mięśni zginaczy dłoni i przedramienia

     

     

    rozciaganie przykurczu dupuytrena

     

     

    Dodatkowo powinno się oszczędnie pracować dłonią i uzbroić w cierpliwość, wykonywanie systematycznie w/w praktyk zaowocuje poprawą stanu ścięgna.

    W trakcie usprawniania konieczne są zabiegi w gabinecie fizjoterapeuty (mobilizacja stawów, laser, ud, jonoforeza) pozwoli to na jeszcze lepsze efekty terapeutyczne i ewentualne uniknięcie operacji.

    W latach osiemdziesiątych XX wieku Bradlow i Mowat przestawili wyniki badań, na podstawie których dowiedli, że choroba Dupuytrena znacznie częściej występuje u mężczyzn uzależnionych od alkoholu. W 1987 roku Atalii przedstawił korelacje pomiędzy czynnikami predysponującymi do wystąpienia choroby Dupuytrena. Uważał, że najmniejszym czynnikiem ryzyka jest wiek, następnie spożycie alkoholu, płeć i wcześniejsze urazy. Attali podzielił badanych na trzy grupy.

    Pierwszą grupę stanowili mężczyźni z rozpoznaną choroba alkoholową, u których występowały schorzenia wątroby. Druga grupę stanowili chorzy, u których występowały schorzenia wątroby, ale nie byli uzależnieni od alkoholu. Pacjenci zakwalifikowani do grupy trzeciej stanowili grupę kontrolną. W przeprowadzonych badaniach częstość występowania choroby Dupuytrena wyniosła: 43% w grupie pierwszej, 34% w grupie drugiej, i 14% w grupie trzeciej. W podobnych badaniach Noble wykazał, że częstotliwość występowania przykurczu rozcięgna dłoniowego u osób z chorobą alkoholową wynosi 28%.

    Poniżej film z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

       

     

     

    Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

     

                      

  • Rehabilitacja pourazowa kończyny górnej

     Rehabilitacja pourazowa kończyn górnych. W trakcie rehabilitacji pourazowej (złamanie kości ramiennej, zapalenie stożka rotatorów, łokieć tenisisty, złamanie w stawie nadgarstkowym itd.) należy zwrócić baczną uwagę na ćwiczenia koordynacji nerwowo – mięśniowej całej kończyny górnej. Ćwiczenia te, w stosunku do innych (np. ćwiczenia bierne, czynno - bierne itd) które skupiają się głównie na jednej grupie mięśniowej w obrębie stawu, są bardziej efektywne. Złożone ruchy w kończynie górnej przebiegają nie tylko w stosunku do trzech płaszczyzn, ale tworzą wiele kombinacji. Wytwarzają i odbudowują drogi nerwowe łączące CUN (centralny układ nerwowy - mózg) z mięśniami. 

     

     

     

       
     

     

     Wprowadzamy je zaraz po osiągnięciu minimalnego zakresu ruchu w rejonie objętym urazem. Dobrze dobrane układy ćwiczeń angażujące wszystkie stawy (bark, łokieć, nadgarstek) wpływają bardzo dobrze na biomechanikę ruchu całej kończyny górnej i zapewniają lepszy stan w przyszłości. Dodatkowym plusem ćwiczeń koordynacji i poprawnej biomechaniki są dużo mniejsze przeciążenia związane ze złym rozkładem sił podczas pracy kończyny.

     

     Jednym z bardzo dobrych ćwiczeń w warunkach domowych jest ćwiczenie ze zwykłą piłką. Bardzo proste a jednocześnie bardzo efektywne. Bardzo dobrze przyśpiesza proces rehabilitacji. Opis ćwiczenia oraz szczegóły znajdziecie na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    {jcomments on}

  • Rehabilitacja stawów - ćwiczenia czynne w odciążeniu

     We wczesnej fazie rehabilitacji pourazowej, lub przy chorobach przewlekłych układu ruchu (RZS, gościec, dna moczanowa, fibromialgia) zastosowanie mają ćwiczenia czynne w odciążeniu. Jest to zespół ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez pacjenta wykorzystując system bloczków, linek i podwieszek. Najczęściej spotykanym miejscem wykonywania w/w ćwiczeń jest tzw UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego) lub Therapy Master (wersja nowocześniejsza). Jest to podstawowe wyposażenie ośrodków i gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki odpowiednio zawieszonego systemu podwieszek pacjent może ćwiczyć kończyny w warunkach zniesienia siły ciężkości w większym i bezbolesnym zakresie ruchu. Stanowisko do w/w ćwiczeń można również łatwo przygotować w domu. Jest to alternatywa dla osób które nie chcą lub nie mogą korzystać z fizjoterapii na ośrodku. Poniżej artykułu jest filmik który opisuje dokładnie jak należy takie stanowisko zrobić w warunkach domowych.

    Ćwiczenia czynne w odciążeniu zaleca się :

    - po długotrwałym unieruchomieniu w rehabilitacji pourazowej (gips, szyna)

    przy braku zrostu kostnego

    - w przypadku porażenia lub osłabienia grup mięśniowych

    - chorobach przewlekłych układu ruchu ograniczających ruchomość (RZS, gościec, reumatyzm)

    - w stanach zwyrodnieniowych stawów

    Ćwiczenia w czynne w odciążeniu sprzyjają:

    - szybszej progresji funkcjonalnej mięśni (powiększają zakres ruchomości ROM)

    - zwiększają siłę, wytrzymałość i normalizują napięcie mięśniowe

    - redukują ograniczenia ruchomości typu mięśniowego np. przykurcze

    - oddalają powierzchnie stawowe (tworzą trakcję) co działa przeciwbólowo

    - polepszeniu stanu psychologicznego pacjenta (widzi możliwość wykonania niedostępnego dla niego ruchu), mobilizując go do dalszej pracy

     

       

     

     Odmianą ćwiczeń w odciążeniu to ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem. Zasada wykonywania jest taka sama. Jednak dodatkowo za pomocą kolejnych systemów bloczków i podwieszek aplikuje się pacjentowi opór w postaci ciężarków lub gumowych taśm rehabilitacyjnych. Wpływa to na lepsze efekty zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.

    Przeciwwskazania do wykonywania ćwiczeń w odciążeniu:

    - ostre, nagłe stany zapalne np. infekcja, zapalenie żył

    - silne odczuwanie bólu

    - niedawno przebyte operacje

    Poniżej film na temat: jak stworzyć stanowisko do ćwiczeń czynnych w odciążeniu w warunkach domowych. Zapraszam obejrzenia i subskrypcji kanału.

     

     

     

  • Terapia mięśnia piersiowego mniejszego

     Mięsień piersiowy mniejszy należy do mięśni klatki piersiowej. Położony jest pod bardziej znanym mięśniem piersiowym większym. Przyczepia się do części kostnych żebra 2 i/lub 3 oraz 4 i 5 a kończy na wyrostku kruczym łopatki. Jego funkcją jest obniżanie barku a wraz z mięśniem piersiowym większym, zębatym przednim, i podobojczykowym, wysuwanie obręczy kończyny górnej do przodu. Bierze udział w oddychaniu unosząc żebra podczas wdechu. W rejonie jego przyczepu końcowego przebiega wiele innych struktur anatomicznych. Dlatego jego dysfunkcja ma wpływ na powstanie tzw zespołu górnego otworu klatki piersiowej, bóle obręczy barkowej, m. dwugłowego. Może powodować bóle głowy oraz karku. Długotrwały przykurcz mięśnia doprowadza do ustawień kompresyjnych i podrażnia np. nerw pośrodkowy, splot barkowy i/lub naczynia krwionośne (tętnica podobojczykowa). Ucisk w tym rejonie obojczyka powoduje bóle promieniujące do palców dłoni. Objawy mogą występować także bez konkretnego urazu. Osoby które mają złą budowę ciała tzw zespół posturalny czyli: wysuniętą głowę do przodu, przesunięte barki do przodu, zniesiona lordozę szyjną, tzw niechlujna postawę również mogą mieć problem z w/w mięśniem.

      Aby terapia, rehabilitacja przyniosła poprawę należy poznać przyczynę. Jeśli mięsień uległ naciągnięciu lub naderwaniu włókien mięśniowych należy rozpocząć ćwiczenia wykorzystując skurcz koncentryczny i ekscentryczny w zakresie bez bólowym. Można tutaj wykorzystać taśmę rehabilitacyjną. Nie należy go rozciągać.

     W przypadku złej budowy ciała o której pisałem wyżej można od razu rozpocząć delikatne rozciąganie mięśnia oraz unikać ćwiczeń wzmacniających. Należy się skupić na ćwiczeniach ściągających łopatki do kręgosłupa.

     Poniższy film pokazuje kilka przykładów ćwiczeń w zależności od przyczyny dysfunkcji mięśnia piersiowego mniejszego.

     Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

     

     

     

  • Złamanie nasady dalszej kości promieniowej typu Collesa

     Złamanie Collesa lub złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do częstych urazów w rejonie nadgarstka i przedramienia. Statystyki mówią nawet o 90% w stosunku do wszystkich urazów tego rejonu. Statystycznie najbardziej narażone na złamanie Collesa, są kobiety po 65. roku życia z powodu zmian osteoporozowych. Jednak urazu tego typu diagnozuje się także u dzieci i młodzieżyu których układ kostny jest jeszcze nie w pełni rozwinięty oraz u wszystkich grup w trakcie wypadków komunikacyjnych, sportowych itd.

    Objawy:

    - silny ból i opuchlizna nadgarstka nasilającasię podczas próby poruszania palcami i/lub dłonią

    - duże ograniczenie zakresu ruchów ręki w stawie nadgarstkowym

    - zaczerwienienie, krwiak w rejonie urazu

    - miejscowy wzrost temperatury

    - deformacja nadgarstka – (złamanie z przemieszczeniem). Na skutek przesunięcia odłamków kości, nadgarstek i dłoń przesuwają się prostopadle względem pozostałej części kończyny.

     

    Przyczyny:

    Główną przyczyną urazu jest upadek. Pod wpływem działania dużej siły dochodzi w trakcie podporu stroną dłoniową do przemieszczenia części zewnętrznej kości promieniowej i jej supinacji. Rzadszą odmianą złamania w tym rejonie są złamanie typu Smitha, które powstaje kiedy punktem podporu jest strona grzbietowa dłoni. Spotyka się również złamania wyrostka rylcowatego kości promieniowej typu Bartona.

     

    Leczenie i rehabilitacja:

     Od strony ortopedycznej złamanie typu Collesa wymaga sprawdzenia stanu naczyń krwionośnych (np. drożność tętnicy promieniowej która doprowadza krew do dłoni) oraz nerwów obwodowych. Przeprowadza się także badanie RTG ręki a w bardziej skomplikowanych sytuacjach rezonans tomograf.

     W przypadku złamania stabilnego (bez przemieszczenia) lekarze wprowadzają leczenie zachowawcze po udanej repozycji, czyli nastawieniu ręki. Następuje unieruchomienie nadgarstka i kciuka w opatrunku gipsowym lub z wykorzystaniem ortezy, którenosi się przez 6 tygodni.

     Spotkać się można również z jednoczesnym unieruchomieniem stawu łokciowego. Ma to na celu wyeliminowanie przyruchów mięśnia ramienno – promieniowego. Jego funkcje nawracania i odwracania (pronacja i supinacja) w łokciu i nadgarstku są bardzo ważne dla powrotu do pełni sprawności. Dlatego unieruchomienie w odpowiedniej pozycji i udana repozycja (nastawienie) mają wpływ na prawidłowe działanie tego mięśnia po zakończeniu leczenia. Po około trzech tygodniach, jeśli nie ma przeciwwskazań skraca się gips do przedramienia, co umożliwia wprowadzenie rehabilitacji w rejonie stawu łokciowego.

     W przypadku złamania niestabilnego (wieloodłamowego) oraz w przypadku nieudanej repozycji stosuje się leczenie operacyjne.

     

    Rehabilitacja w fazie unieruchomienia obejmuje:

    - ćwiczenia izometryczne palców

    - ćwiczenia czynne i z oporem palców (chwytne, przeciwstawne)

    - ćwiczenia czynne rejonu obręczy barkowej oraz stawów łokciowych (w zależności od wielkości gipsu)

    - magnetoterapia (już w trakcie opatrunku gipsowego)

    - laser,

    - hydroterapia (jeśli istnieje możliwość zdjęcia opatrunku)

     

    Tutaj filmik z kanału dorehabilitacji.pl na temat rehabilitacji w złamaniu Collesa

     

     

     

     

     

    Rehabilitacja po 6 tyg obejmuje:

    - kontynuację i rozwój w/w ćwiczeń z fazy unieruchomienia

    - masaż klasyczny lub głęboki poprzeczny

    - ćwiczenia rozciągające prostowniki i zginacze nadgarstka

    - ćwiczenia wzmacniające mięśnie rejonu urazu

    - poizometryczna relaksacja mięśni (PIR)

    - ćwiczenia na supinację i pronację w stawach nadgarstkowym i łokciowym

    - ćwiczenia na cały łańcuch biomechaniczny kończyny górnej

    - neuromobilizacje nerwów kończyny górnej (w ostatniej fazie terapii)

     

     Złamania typu Collesa nie należy bagatelizować ponieważ, charakteryzuje się ono dużą częstotliwością powikłań. Warto dokładnie obserwować odczucia, wygląd i reakcje palców dłoni w trakcie noszenia gipsu. Każde wątpliwości należy natychmiast zgłaszać lekarzowi. Do najczęstszych powikłań zaliczyć można:

    - uszkodzenie nerwów (zaburzenia czucia, drętwienie, kłucie, pieczenie ręki)

    - brak zrostu kości i powstające deformacje

    - zwyrodnienia

    - przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki

    - zespół sudecka (30% z przypadków powikłań)

    - cieśń nadgarstka