Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

konsultacja fizjoterapia on line

  • Bóle głowy pochodzenia od kręgowego w odcinku szyjnym

    Bóle głowy to temat bardzo poważny i rozległy. Przyczyny ich można szukać w zmianach neurologicznych, nowotworowych, krwionośnych (tętniak, żylak). Nie należy bagatelizować tego stanu i jak najszybciej skonsultować się z lekarzem oraz wykonać badania (np. MRI, TK). Jeśli jednak badania niczego nie wykazały można zastanowić się czy przyczyna nie jest w kręgosłupie szyjnym.

     Fizjoterapia zajmuje się terapią bólów głowy – głównie j/w pochodzenia kręgowego (odcinek szyjny kręgosłupa). W tym przypadku prawidłowa diagnostyka fizjoterapeutyczna (nie mylić z diagnozą lekarską), dobór technik manualnych i odpowiednie ćwiczenia mogą znacząco pomóc w chorobie.

    Główne przyczyny to:

    • zniesienie lordozy szyjnej co skutkuje powstaniem hiperkifozy w segmęcie C1 - C2

    • zaburzenie czynności (ruchomości) segmentu potylica - C1 – C2

    • dyskopatia (ucisk na korzeń nerwu, tętnice kręgowe)

     Objawy. Doprowadza to do wzrostu napięć m.in w mm krótkie prostowniki szyi, prostych głowy bocznych oraz mostkowo – obojczykowo – sutkowych. Efektem (objawy) tego są bóle głowy w rejonie potylicy, promieniowanie wzdłuż głowy dochodzące często do oczu (wrażenie parcia w oczach). Może być odczuwalne mrowienie na czubku głowy oraz ból w rejonie żuchwy. Dodatkowo występują objawy podobne do chorób laryngologicznych (drapanie w gardle, kaszel, czasami problem z przełykaniem itd).

    Sposobem na ww problemy jest:

    • rozciąganie mm szyi

    • automobilizacja segmentu: potylica – C1 – C2

    • ćwiczenia retrakcji (cofania głowy w płaszczyźnie strzałkowej)

    • masaż poprzeczny rejonu objętego bólem

    • kinesiotaping

     Dokładne informacje jak wykonywać autoterapię znajdziecie w filmie poniżej.

    Zapraszam na konsultację online

     

     

     

     

     

     

     

     

     Uwaga – jeszcze raz przypominam o niebagatelizowaniu bólów głowy. Przed wykorzystaniem wiadomości z filmów należy skonsultować się z lekarzem.

     

  • kontakt

    Zapraszam do kontaktu:

    Mirosław Bąk - fizjoterapeuta i administrator www.dorehabilitacji.pl

    Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    501 463 913

    Śląsk, Racibórz

  • łokieć tenisisty - rehabilitacja

     Łokieć tenisisty to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, który łatwo można zdiagnozować. Jednocześnie z powodu złożoności etiologii, bardzo trudno prowadzić terapię. Przyczyną jest nie tylko gra w tenisa, ale każda długotrwała praca dłońmi i/lub nadgarstkami (np. komputer, mysz komputerowa) w ustawieniu zgięciowym. Nie bez znaczenia są wady postawy tworzące tzw "postawę niechlujną", charakteryzującą się przesunięciem głowy i barków do przodu.Opiszę tu kilka porad, ćwiczeń które mogą pomóc podczas rehabilitacji prowadzonej przez specjalistę. Głównym miejscem bólu jest rejon łokcia, a dokładnie obszar gdzie prostownik promieniowy nadgarstka długi i krótki przyczepia się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Ruch tych mięśni można zaobserwować podczas zginania grzbietowego dłoni.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

     

    łokieć tenisisty

     

     

     

     Pierwszym ćwiczeniem będzie rozciąganie mięśni przy pomocy poizometrycznej relaksacji (PIR)Przy pomocy zdrowej ręki, zablokuj chorą dłoń w pozycji zgięcia dłoniowego z wyprostowanym łokciem. Poczujesz napięcie na przedramieniu. Następnie próbuj przez 10 sekund prostować chorą rękę przeciwko oporowi wytwarzanego przez drugą dłoń. Po 10 s wróć do maksymalnego rozciągania przez ok 20 sekund. Ćwiczenie powtarzaj 10 x.

     Następnie przechodzimy do tzw głębokiego masażu poprzecznego ścięgien w/w mięśni (głęboki masaż poprzeczny - deep transverse massage). Połóż dłoń zgiętą w łokciu wygodnie na podłożu. Palcem wskazującym drugiej ręki dotknij wystającej kości na łokciu. Następnie zsuń palec w kierunku nadgarstka mocno naciskając mięsień. Po ok 5 cm poczujesz duży ból. To jest miejsce,które należy masować. Technika jest boląca. Kiedy pod palcem poczujesz ścięgno (wyczuwalne zgrubienie), wbij się w nie głęboko i zacznij rozcierać na boki (tak jak byś chciał oderwać ścięgno od kości), poczujesz przeskakiwanie. 

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     

      

     Kolejnymćwiczeniem jest korektaodcinka szyjno - piersiowego kręgosłupa. Zła budowa kręgosłupa (np. zniesienie kifozy piersiowej, lordozy szyjnej) powoduje przesunięcie głowy do przodu. Niesie to za sobą zmiany ustawienia kręgów szyjnych i przeciążenia na mięśniach tego odcinka. Następuje także nacisk na nerw pośrodkowy (bardzo ważny dla kończyny górnej). Badania wykazują, że poprawne ustawienie głowy ma wpływ na zmniejszenie bólu w okolicach łokcia.

    Podłóż pod szyję wałek. Naciśnij mięśniami wałek przez ok 20 sekund. Powtarzaj 3 - 4 razy.

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     

    Na koniec ćwiczenie rozciągające odcinek piersiowy kręgosłupa. Połóż się na plecach. W okolicach łopatek podłóż podkładkę. Poprzez ułożenie rąk nad głowę, rozciągniesz w/w odcinek. Ma to wpływ na całą sylwetkę. Utrzymuj pozycję kilka minut.

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     W trakcie ćwiczeń powinno się korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada cały wachlarz zabiegów leczących łokieć tenisisty.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy napisany przez fizjoterapeutę w oparciu o swoje doświadczenia i obserwacje w pracy z pacjentem. Zawsze należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Tutaj video na w/w temat z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

  • Mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     Zapalenie ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia to częsta dysfunkcja w rejonie obręczy barkowej. Zwykle występuje wraz z innymi przeciążeniami, jak np. stożek rotatorów. Przyczyny powstania choroby mięśnia dwugłowego ramienia to głównie:

    - sumujące się mikrourazy powstałe podczas aktywności fizycznej

    - przeciążenia w ciągu dnia

    - procesy zwyrodnieniowe.

     Ból powstaje podczas przesuwania się ścięgna w rowku międzyguzkowym, które występuje podczas ruchów w barku. Ból obecny jest w okolicach stawu ramienno - łopatkowego oraz na całej długości przebiegu mięśnia, sięgając do łokcia (poniżej stawu łokciowego znajduje się przyczep końcowy mięsnia dwugłowego ramienia).

     

    Zapraszam na poradę online

     

     UWAGA! Objawów może być więcej, ale jest to temat na inny artykuł, tu zajmuję się tylko mięśniem dwugłowym.

     Najbardziej charakterystycznym objawem stanu zapalnego jest tkliwość ścięgna, którą można zaobserwować dotykając palcami przednią górną powierzchnię kości ramienej (zgrubienie, które podczas nacisku porusza się).

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     

     Terapię należy zacząć od tzw głębokiego masowania (rozcierania) w poprzek włókien torebki stawowej. Rozcieranie powinno być powolne i względnie głębokie (aby nie pocierać tylko skóry). Stosować kilka razy dziennie po kilka minut. W celu uniknięcia podrażnienia skóry można zastosować oliwkę lub maść przeciwbólową.

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     Kiedy ból powoli ustępuje (dzień, dwa) można spróbować rozcierać ścięgno za pomocą palca lub dwóch. Ból będzie dość duży. Palce dociskamy w najbardziej bolący punkt a następnie rozcieramy w poprzek. Odczuwalne powinno być przeskakiwanie ściegna pod palcami.

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     

     

     Następnym etapem terapii w domu to rozciąganie całego mieśnia dwugłowego ramienia. Skupiamy się na obu przyczepach: początkowym i końcowym. Osiągamy to poprzez ustawienie całej kończyny górnej ze zgiętym grzbietowo nadgarstkiem (zdjęcie poniżej) i odchylamy to momentu odczuwania rozciągania mięśnia.  

     Bardzo efektywną metodą rozciągania mięśni jest poizometryczna relaksacja mięśni (P.I.R). Opieramy kończynę z zgiętym nadgarstkiem o podłoże i naciskamy przez ok 10 sekund. Następnie robimy przerwę (kilka sekund) i unosimy kończynę w kierunku rozciągającym mięsień.

     

     

     

                      pirdwuglowy3pirdwuglowy4

     

     

      

     Wykorzystując tę sama metodę rozciągniemy mięsień dwugłowy przy jego przyczepie końcowym (pod stawem łokciowym). Zginamy łokieć przeciw oporowy drugiej dłoni ok 10 sekund, a następnie rozluźniony łokieć po kilku sekundach prostujemy.

     

     

                      pirdwuglowy1pirdwuglowy2

     

    Uwaga! Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu i obserwacji autora, który jest fizjoterapeutą. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam do skorzystania z konsultacji online

     

    Poniżej film z kanału youtube na temat artykułu.

     

  • Mięśnie pochyłe szyi - ból, bladość, drętwienie rąk

    Ból, parestezje czyli cierpnięcie, drętwienie, zaburzenia czucia, niedowład, zmiana koloru skóry, ciepło, zimno, szybsza męczliwość w obrębie kończyny górnej i rąk może być następstwem dysfunkcji mięśni pochyłych szyi. Zła budowa ciała charakteryzująca się przesuniętą głową i barkami do przodu, zwiększona kifozą piersiową, czy też stwierdzone dyskopatie odcinka szyjnego kręgosłupa doprowadzić może do przeciążeń i powstania tzw zespołu mięśni pochyłych szyi. Mięśnie należą do głębokich mięśni szyi oraz do grupy mięśni międzyżebrowych.

    Wyróżnia się następujące mięśnie pochyłe: przedni, środkowy,tylny oraz najmniej ważny tzw najmniejszy.

     Kręgosłup szyjny składa się z 7 kręgów szyjnych, które posiadają po dwa wyrostki poprzeczne. W wyrostkach poprzecznych kręgów biegną gałęzie splotu szyjnego. Zatem, mięśnie pochyłe przyczepiając się od przodu i do tyłu od w/w wyrostków są naturalnym zabezpieczeniem nerwów przed kompresją. Co więcej, w wyrostkach poprzecznych znajduje się otwór tętnicy kręgowej, która również jest chroniona i osłaniana przez te mięśnie. Podczas nieprawidłowego napięcia mięśni, patologiczna stymulacja może doprowadzić do rotacji kręgów szyjnych, zablokowania powierzchni stawowych i podrażnieniu nerwów szyjnych oraz mechanicznego ucisku na tętnicę kręgową.

    Przyczyny zespołu mięśni pochyłych:

    - nieprawidłowa postawa ciała w czasie pracy

    - opadające barki

    - wielokrotne powtarzanie ruchów kończyn górnych z nadmierną siłą (np siłownia, praca fizyczna)

    - nadmiernie rozbudowana muskulatura mięśni obręczy barkowej

    - urazy (złamania, zwichnięcia) w rejonie obojczyka, I żebra, głowy kości ramiennej, wyrostków)

    - stres

    - wady rozwojowe w obrębie układu kostnego (np. dodatkowe żebro szyjne, powiększenie wyrostka poprzecznego kręgu szyjnego, zmiany strukturalne pierwszego żebra)

     

     Podczas długiego obciążenia mięśni, które należą do tzw mięśni tonicznych, dochodzi do przykurczu i rotacji kręgów szyjnych, doprowadzając do zablokowania w stawach i zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej. W następstwie tego dochodzi do drażnienia nerwów, ucisku na tętnice kręgową, podobojczykową oraz patologicznego uniesienia pierwszego żebra.

    Dlatego chory odczuwa dodatkowo takie objawy jak:

    – niedowład

    - zmiana koloru skóry,

    - ciepło, zimno,

    - drętwienie i mrowienie rąk,

    - szybsza męczliwość

     Kolejna struktura zależna od złej pracy mięśni pochyłych to nerw przeponowy. Przebiega on po mięśniu pochyłym przednim, przykryty mięśniem mostkowo - obojczykowo - sutkowym. Zatem ich wzajemna relacja będzie ważna dla prawidłowego ślizgu nerwu oraz prawidłowej stymulacji przepony.

     Pomiędzy pochyłym przednim a pochyłym środkowym przebiega splot ramienny. Pochyłe zatem nie tylko osłaniają gałęzie splotu ramiennego na wysokości wyrostków poprzecznych, ale także nerwy w miejscu ich wyjścia poza teren szyi. Ich napięcie może drażnić i zaburzać ślizg nerwów w obrębie szyi przez co powodować drętwienie, mrowienie, uczucia zmiany temperatury. Najczęściej w obrębie palców ręki.

     Inną strukturą tym razem kostną, na którą mogą mieć wpływ mm pochyle to pierwsze żebro. Przebiega tuż pod obojczykiem wraz z tętnicą podobojczykową. Nadmierne napięcie pochyłych może prowadzić do "uniesienia" pierwszego żebra i ucisku tętnicy podobojczykowej.

     I na koniec tzw zwój gwiaździsty. Jest to zwój układu autonomicznego (zwój szyjno-piersiowy) który, znajduje się na tylnej ścianie klatki piersiowej między wyrostkiem poprzecznym siódmego kręgu szyjnego a szyjką żebra, do tyłu od tętnicy podobojczykowej. Odpowiada on za unerwienie współczulne między innymi płuc i serca. Znajduje się on w okolicy pierwszego żebra na które bezpośrednio wpływają mięśnie pochyłe.

     Powyższy tekst pokazuje jak trudna jest prawidłowa diagnoza i prowadzenie terapii z pacjentami u których występują bóle, drętwienie kończyn górnych. Dodatkowo mogą mieć problem z układem naczyniowym, przeponą, sercem lub płucami. Zapraszam na film z propozycjami ćwiczeń w dysfunkcji mięsni pochyłych szyi.

    Zapraszam na pomoc fizjoterapeuty online

     

     

     

     

     

  • Neuromobilizacje nerwów obwodowych

     Wielu pacjentów podczas rehabilitacji pourazowej w kontynuowaniu terapii wymaga tzw neuromobilizacji nerwów obwodowych. Powodem są dolegliwości (ból, parestezje), które nie powielają się z diagnostyką fizjoterapeutyczną. Często obserwuje się pewne ograniczenia podczas testów a zabiegi nie przynoszą już żadnej poprawy (np. zwiększenia zakresu ruchu). W większości przypadków może to dotyczyć usidlenia korzenia nerwowego np. podczas długotrwałej dyskopatii. Przyczyną może być także krwiak, zrost po złamaniu kości. Taki ucisk powoduje stan zapalny i tworzy kolagenową tkankę łączną która blokuje płynny ślizg tkanki  nerwowej w osłonkach. Nerw tak jak mięsień jest strukturą rozciągliwą (zmienia swoją długość) dzięki temu dostosowuje się do różnych ustawień kończyny. Ważne jest aby dane struktury nerwowe neuromobilizować i przeciwdziałać wtórnym skutkom zaburzonej przesuwalności tkanki. Zjawisko obkurczenia osłonki łącznotkankowej tkanki nerwowej oraz możliwość odwrócenia tego procesu zaobserwowali Bob Elvey i David Butler.

     Poniżej filmy na temat neuromobilizacji różnych nerwów. Systematycznie będą dodawane kolejne. Zapraszam do obejrzenia i odwiedzania strony.

    Uwaga !!! - wszystkie informacje i propozycje terapii zawarte w filmach należy bezwzględnie skonsultować z własnym lekarzem i fizjoterapeutą.

    1. neuromobilizacja nerw promieniowy

     

     

    2. neuromobilizacja nerw łokciowy

     

     

    3. neuromobilizacja nerw promieniowy

     

  • Ostroga piętowa - ćwiczenia

     Przewlekły stan zapalny w okolicach pięty, wraz z podrażnieniem włókien nerwowych, stałym przeciążaniem i bólem wiązadeł to najczęściej spotykany uraz tylnej części stopy znany jako ostroga piętowa.Dokładniej mówiąc jest to - zapalenie rozcięgna podeszwowego. Powstaje w wyniku zmian pourazowych, przeciążeniowych, nadwagi oraz koślawości kończyn dolnych, doprowadzający do narośli kostnej na przyśrodkowo - tylnej części pięty.

    Objawy - charakteryzuje się bólem punktowym w miejscu przyczepu w/w rozcięgna do guza piętowego (częściej po stronie wewnętrznej) oraz podczas zgięcia grzbietowego stopy w trakcie chodzenia. Jest to następstwo podrażnienia chorego rozciągania podczas rozciągania.

    Przyczyny - przyczyną powstania stanu zapalnego w głównej mierze (moje obserwacje) jest zła budowa kończyn dolnych (koślawość kolan i/lub stawów skokowych), nadwaga, stałe przeciążenia i powtarzające się mikrourazy.

     Aby dokładnie zrozumieć problem należy poznać podstawy biomechaniki stopy. Naturalnymi punktami podporu naszego ciała na stopie są: zewnętrzna krawędź stopy z tylną powierzchnią pięty i części dalsze kości I - V śródstopia ze stawami łączącymi palce.

     

     

    stopy

     

     Pozycja B - prawidłowa, C i D wytworzą ostrogę piętową.

     

                                                        koślawość kolan            

     

                                                        koślawość stawów skokowych

     

     

     Każda sytuacja, która spowoduje inny rozkład sił na podeszwie będzie miała wpływ na rozwój choroby. Koślawość kolan i/lub stawów skokowych doprowadza do przesunięcia punktu podporu ciała na wewnętrzną część stopy. Sumuje to duże przeciążenie na części kości, które nie są przygotowane i stworzone na takie siły. Powoduje także płaskostopie. Jeśli zauważyłeś, że ścierasz obuwie od wewnętrznej strony może to świadczyć o złym rozkładzie sił na Twoich stopach....I co teraz?

     

    Zapraszam na konsultację online

     

    Uwaga! Przed wykorzystaniem informacji z artykułu, należy skonsultować się z lekarzem.

     Ćwiczenia i rehabilitacja - Jednym z podstawowych ćwiczeń w profilaktyce i przeciwdziałaniu postępowi choroby jest częste chodzenie i stanie na zewnętrznych bokach stopy. W przeniesieniu ciężaru na zewnątrz pomoże nam wkładka podłożona pod przyśrodkowy łuk stopy lub dobrze wyprofilowane obuwie. Okrągła silikonowa podkładka z otworem w środku pod piętę wg mnie nie ma żadnego terapeutycznego znaczenia.

     

     

     

    ostroga ćwiczenie 1            

     

     

    ostroga piętowa

     

     Kontrolowane przesunięcie ciężaru w różnych sytuacjach dnia codziennego, może na początku wydać się trudne, dziwne a nawet bolesne, ale z czasem nabierzemy prawidłowego nawyku.

     Kolejnym ważnym ćwiczeniem jest rozciąganie rozcięgna stopy wraz z ścięgnem Achillesa i mięśniami łydki.

     Stań w wykroku, ugnij lekko kolano nogi wykrocznej. Rozpocznij naciskanie podłoża stopą w dół (pamiętaj o lekkim przesunięciu ciężaru na zewnątrz stopy). Po 10 s, rozluźnij stopę i w tym samym czasie przesuń uginając kolano do przodu. Podczas tego ruchu nie wolno unosić pięty od podłoża. Poczujesz napięcie na łydce i stopie. Po około 20 s rozciągania powtarzasz ćwiczenie z aktualnej pozycji. Ćwiczenie należy powtarzać do osiągnięcia fizjologicznego zgięcia w stawie skokowym bez unoszenia pięty.

     

     

    ostroga piętowa

     

     

     

                    

    ostroga piętowa

     

     

                                                     ostroga piętowa

     

      

     Pomocne w rozluźnieniu mięśni tego rejonu mogą być dwa tzw. punkty spustowe. Punkty te charakteryzują się mocnym tkliwym bólem wraz z promieniowaniem w kierunku stopy (często aż do palca lub palców). Łatwo je namierzyć. Pierwszy znajduje się w okolicy środka łydki w lekkim zagłębieniu. Drugi jest poniżej kolana po stronie zewnętrznej, niedaleko od kości piszczelowej.

     Oba punkty uciskamy ok. 60 s a następnie rozciągamy mięśnie tego rejonu wraz z punktem 2 - 5 minut. Powtarzamy to 3 razy.

     

     

                           lydka                                       piszczel

    A tu filmik na kanale youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

    Opisane tu ćwiczenia to absolutne minimum jakie powinniście stosować. Więcej pomocy, ćwiczeń, możliwości terapeutycznych (masaż, terapia manualna, UD, laser) otrzymacie w dobrym gabinecie fizjoterapii.

     

                             

  • Pomoc fizjoterapeutyczna online

    Wiedząc jak ciężko w dzisiejszych czasach o konsultację specjalistyczną w realu, zapraszam potrzebujących do kontaktu. Może będę mógł pomóc lub nakierować na dalsze postępowanie fizjoterapeutyczne - "Zostań w domu"

     

     Jak działa pomoc online?

     

    1. Zadzwoń na 501 463 913 lub wyślij maila na Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. w celu wstępnej weryfikacji Twojego problemu. Jeśli nie będę mógł odebrać - oddzwonię.

     Jest to potrzebne ponieważ, muszę dowiedzieć się czy jestem w stanie Ci pomóc, a Twój problem leży w zakresie mojej wiedzy i doświadczenia z fizjoterapii. Jeśli zdecyduję, że nie mogę pomóc, to zaproponuję Ci gdzie i u kogo można ewentualnie szukać dalszej pomocy.

    2.Prześlij na Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. opisy badań, zdjęcia (MRI, TK, RTG) jeśli takie masz. Opisz dokładnie historię i aktualny stan urazu (choroby), możesz dołączyć własne zdjęcia np spuchnięty staw skokowy. W temacie maila wpisz: pomoc oraz imię i nazwisko. 

     Pamiętaj!!! Zgodnie z przepisami Twoje dane choroby to tzw dane wrażliwe. Korzystając z mojej pomocy zgadzasz się na wykorzystanie Twoich danych wyłącznie do celów mojej pomocy w Twojej chorobie. Nie będą udostępniane osobom i instytucją trzecim. Dane będą tylko w mojej poczcie, nie będą na koncie serwera oraz w żadnej bazie danych. W celu ochrony w/w danych, po zapoznaniu się z historią choroby Twój e-mail wraz ze wszystkimi danymi zostanie trwale usunięty z mojej poczty. 

    Możesz także skorzystać z porad na moim kanale na youtube:

                                                       

    https://www.youtube.com/channel/UC6dmD_EVHJFRqoH8xXrOUig

     

    3. Po analizie dokumentów, odpowiem mailowo. W razie potrzeby umówimy się na rozmowę telefoniczną lub poprzez wybrany komunikator internetowy. Potrzebuję tych kilku godzin na przygotowanie się do odpowiedzi na Twoje pytania. Do każdego problemu podchodzę indywidualnie.

     Zapraszam na:

     

    https://www.facebook.com/Fizjoterapia-dorehabilitacjipl-204503956227831/ 

     

    https://www.facebook.com/groups/dorehabilitacji/?source_id=204503956227831

     

    Zapraszam do wsparcia mojego kanału:

    dorehabilitacji.pl poprzez portal https://zrzutka.pl/n56d7m

    Teraz już wszystko jasne, zapraszam do kontaktu.

     

     

  • Shin Splints - nawracający ból piszczeli

    Zespół Shin Splints – jednostka chorobowa charakteryzująca się powracającym, rwącym bólem w rejonie kości piszczelowych. W przedniej części goleni pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym. Pacjent uskarża się na dziwne napięcia, parzenia, pieczenie w rejonie kości goleni. W dłuższym okresie po chwilowej poprawie odczuwa się już osłabienie mięśni oraz rwący ból który może biec nawet od wewnętrznych powierzchni ud aż do stóp. Choroba powstaje podczas wysiłku fizycznego i jest bardzo trudna do wyleczenia. Powodem jest wiele czynników które ją wywołują.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

      Wcześniej uznawano że, główna przyczyna to sumowanie się wielu mikrourazów w rejonie przedniej grupy mięśni goleni (np. piszczelowy przedni). Mikrourazy powstają najczęściej podczas ekscentrycznej pracy mięśnia, wówczas gdy kontroluje ruch swoich antagonistów. Mogą one doprowadzić do blizn, które wtórnie skracają mięsień i wpływają na jego pracę. Zaleca się w tej sytuacji rozciąganie w/w mięśni oraz kinesiotaping. Ma to na celu przeciwdziałać bliznom oraz poprawić wymianę płynów w mięśniu. Życie, obserwacja i badania korygują jednak to postępowanie. W wielu przypadkach terapia tylko poprzez rozciąganie nie daje w późniejszym okresie poprawy. Więcej, ból się nasila i często musimy zakończyć uprawianie sportu. Rozciąganie nie będzie działać ponieważ za shin splints odpowiedzialne jest w równym stopniu nagromadzenie płynów w przedziałach międzymięśniowych, zapalenie okostnej, napięcia na błonie międzykostnej oraz problem powięziowy. Głównym czynnikiem determinującym powstanie zespołu Shin Splints jest przeciążenie. Aby mówić o przeciążeniu musimy brać pod uwagę kilka przypadków. Kiedy mamy:

    - zdrowy aparat ruchu ale przekroczymy wytrzymałość poprzez źle dobrany wysiłek (trening biegowy, jednorazowa długa wycieczka górska itd.)

    - chory aparat ruchu (np. koślawość kolan, koślawość stawów skokowych, płaskostopie, skośne ustawienie miednicy) i dobrze dobrany wysiłek. Najczęstszy spotykany układ w wysiłku amatorskim.

    - zdrowy aparat ruchu i dobrze dobrany wysiłek ale złe nawyki, zła ergonomia ruchu (np. garbienie się)

    - drobne deficyty neurologiczne które nie przeszkadzają w życiu codziennym a uaktywnią się podczas wysiłku.

     Po tych informacjach widać że do zespołu shin splints może dojść nie tylko u sportowców ale także u osób rzadko ale intensywnie korzystających z aktywności sportowej. Co dzieje się gdy mając złą budowę układu ruchu kończyn dolnych (kości, stawy), braki neurologiczne lub złą ergonomię zaczynamy uprawiać sport (np. bieganie)?

     Zwiększony wysiłek doprowadza do napięć na błonie międzykostnej pomiędzy kością piszczelową i strzałkową, które nie pracują prawidłowo. Doprowadza to do zmniejszenia otworu w błonie międzykostnej przez który przechodzą naczynia krwionośne i gałązki nerwowe. Otwór ten znajduje się w górnej części podudzia poniżej kolana. Uciskane w otworze w/w naczynia i gałązki nerwowe doprowadzą do złej pracy powięzi, która musi się rozluźnić i ustawić zgodnie z kierunkiem sił. Powięź to łącznik pomiędzy kością i mięśniem oraz przegrodą międzymięśniową a naczyniami krwionośnymi wraz z nerwowymi. Brak prawidłowego ustawienia włókien powięzi rozpoczynają przeciążenia na mięśniach. Dlatego przeciążony mięsień nie jest pierwszą strukturą która może rozpocząć chorobę. Może to być odpowiedzią dlaczego rozciąganie w terapii shin splints już nie pomaga.

     Terapię należy prowadzić na wszystkich poziomach – mięśniowym, kostnym, stawowym, biomechanicznym, powięziowym, naczyniowym, nerwowym etc. Zaleca się:

    - Rozciągnięcie mięśnia - zgodnie z tą teoria ma za zadanie nie dopuścić do tworzenia się blizn w obrębie mięśnia i jego wtórnemu skróceniu. Wydłużając przyczepy mięśni wpływamy również pośrednio na wymianę płynów, jednak nie rozciągamy powięzi. Poprawiamy chwilowo ukrwienie.

    - głęboko, powoli ,,rozwałkować” całą powięź

    - odpoczynek – tylko podczas stwierdzenia mikrozłamań i odpowiednia rehabilitacja z farmakologią.

    - pomoce ortopedyczne wkładki (płaskostopie, koślawość kolan i/lub stóp

    - terapia manualna u wyspecjalizowanego fizjoterapeuty

    - poprawa ergonomii ruchu

    Powyższy artykuł nie opisuje wszystkich szczegółowych aspektów choroby. Skupiłem się głównie na patologi ruchu która występuje w większości przypadków osób uprawiających aktywność fizyczną (stale i okresowo). Należy zwrócić się o poradę do dobrego fizjoterapeuty i wraz z nim zaplanować terapię.

    Poniżej filmy na w/w temat

     

     

     

     

  • Zespół mięśnia gruszkowatego

     Jednym z ważnych mięśni w rejonie miednicy jest mięsień gruszkowaty. Swoją nazwę zawdzięcza trójkątnemu podobnemu do gruszki kształtu. Niewielki, umiejscowiony ok 6 cm w głąb od powierzchni skórnej pośladka. Łatwo można go namierzyć u osób szczupłych.

     Anatomia: Przyczep początkowy to brzuszna (przednia) część kości krzyżowej pomiędzy otworami krzyżowymi przednimi od 2 – 4. Następnie przebiega przez otwór kulszowy większy dzieląc go na otwór pod i nadgruszkowaty.

    Przyczep końcowy znajduje się na szczycie powierzchni przyśrodkowej krętarza większego kości udowej. Unerwieniem zajmuje się tzw gałązka splotu krzyżowego L5, S1-S2

    Pod względem funkcji jest mięśniem bardzo pracowitym. W zależności od kąta zgięcia zginaczy biodra wykonuje rotację zewnętrzną lub wewnętrzną:

    - od 0 do ok 60 - 70 st rotuje na zewnątrz w stawie biodrowym i odwodzi

    - powyżej 60 – 70 rotuje do wewnątrz.

    Dodatkowo bierze udział w odwodzeniu i prostowaniu kończyny dolnej w stawie biodrowym. Są to niewielkie ruchy ale należy o nich wspomnieć. Ostatnią ważną lecz nie docenianą funkcją mięśnia gruszkowatego jest udział w stabilizacji obręczy biodrowej. Stabilizuje miednicę oraz centruje głowę kości udowej w panewce stawu podczas chodu. Funkcję tę wykonuje wraz z mięśniami bliźniaczymi, mięśniem zasłaniaczem zewnętrznym i wewnętrznym.

    Do najczęstszych objawów wynikających z dysfunkcji mięśnia zwanego zespołem mięśnia gruszkowatego są

    - ból pośladka promieniujący od kości krzyżowej do przednio – bocznej powierzchni uda

    - piekący ból biodra, idący w kierunku pośladka jak i całej kończyny

    - drętwienie, parestezje kończyny, zaburzenia czucia dotykowego

    - ból podczas siedzenia, stania lub leżenia. Powstaje po około15–20 minutach a zmiana pozycji nie przynosi ulgi w bólu.

    - nasilające się bóle przy wykonywaniu ruchu rotacji zewnętrznej lub rotacji wewnętrznej stawu biodrowego

    - bolesność, tkliwość palpacyjna (dotyk) mięśnia gruszkowatego.

    - dolegliwości bólowe nasilają się podczas wchodzenia po schodach

    - pochyla tułów ku przodowi z jednoczesnym przeprostem kolan

    - ból podczas wypróżniania

    - zauważalna jest asymetria kończyn dolnych

      Jednak najbardziej znany objaw nad którym skupia się większa część fizjoterapeutów to tzw rwa gruszkowata. Jest to podrażnienie nerwu kulszowego na poziomie mięśnia gruszkowatego. Często mylona z rwą kulszową powstałą na wskutek drażnienia korzenia nerwu w kręgosłupie lędźwiowym przy dyskopatii. Występują tutaj co najmniej dwie przyczyny drażnienia nerwu co prowadzi do jego stanu zapalnego. W warunkach prawidłowej anatomii u znacznej części populacji nerw kulszowy przebiega pod dolnym brzegiem naszego mięśnia. Po drugie, występuje równieżspecyficzny przebieg nerwu kulszowego (ok 16% – 20%). W tym przypadku nerw kulszowy przechodzi przez brzusiec mięśnia, dzieląc go na dwie lub trzy części. Jest to sytuacja trudniejsza. Każde przeciążenie powodujące zmianę napięcia włókien mięśniowych spowoduje kompresję nerwu co zwiększy ryzyko uszkodzenia jego włókien. Według badaczy można to spróbować rozróżnić do jakiej grupy się zaliczamy przy pomocy testów Freiberga (nerw przechodzi przez brzusiec mięśnia) i Pacea (nerw idzie pod dolnym brzegiem mięśnia).

     Przyczyny powstawania zespołu mięśnia gruszkowatego można ogólnie podzielić na dwie grupy. Pierwszą z nich są predyspozycje anatomiczne:

    - skrócenie włókien mięśniowych

    - uszkodzenie struktur około mięśniowych

    - stan zapalny mięśnia

    - krwawienie (uraz mechaniczny)

    Jednak bardzo rzadko spotyka się, aby mięsień z racji swojego położenia uległ izolowanemu urazowi bez współudziału innych struktur w tym rejonie. Dlatego ze względu na czynniki kompensacyjne rozwój zespołu mięśnia gruszkowatego należy połączyć z innymi jednostkami chorobowymi i przeciążeniowymi. Będzie to druga grupa przyczyn tzw wtórnych, które są następstwem:

    - zmian przeciążeniowych wynikające ze stylu życia

    - zmian kompensacyjnych (przykurcz zginaczy i porażenie prostowników) przy długotrwałym siedzeniu. Długotrwałe siedzenie połączone z brakiem aktywności ruchowej może prowadzić do skrócenia mięśni zginaczy stawu biodrowego. Efektem tego będzie pogłębienie fizjologicznej lordozy lędźwiowej, zwiększenie przodopochylenia miednicy i porażenie mięśni pośladkowych. Co wpływa negatywnie na statykę miednicy.

    - jednostki chorobowej znanej jako „dolny zespół skrzyżowania” (Janda). Tutaj powstaje zwiększona lordoza lędźwiowa, jako efekt osłabienia mięśni brzucha i mięśni pośladkowych przy zwiększonym napięciu prostowników kręgosłupa. Sytuacja to prowadzi do aktywizacji punktów spustowych.

    - dyskopatii, procesów degeneracyjnych stawów i trzonów kręgowych

    - wad postawy (przodopochylenie miednicy, różnice w długości kończyn dolnych, kręgozmyk).

    - błędów treningowych - złe wzorce ruchowe

    - braku równowagi mięśniowej w rejonie miednicy (poród, ciąża, uraz np. endoprotezoplastyka stawu biodrowego)

    - nieprawidłowych długości mięśni

    Podczas leczenia zespołu mięśnia gruszkowatego powinno się równolegle wprowadzać terapię i ćwiczenia na:

    - ruchomość stawu biodrowego i stawów biodrowych - krzyżowych (mobilizacje, PIR)

    - dyskopatię i problemy z kręgosłupem lędźwiowym.

    - punkty spustowe

    - mięśnie pośladkowe

    - rozciąganie zginaczy i przywodzicieli stawu biodrowego

    - poprawę stabilizacji

     W poniższym filmiku z kanału dorehabilitacji.pl na youtube pokazałem testy oraz ćwiczenia w terapii zespołu mięśnia gruszkowatego. Znajdziecie tam inne, dokładniejsze podejście do terapii tego zespołu a nie tylko rolowanie i rozciąganie.

    Zapraszam na poradę online

     

  • Złamanie nasady dalszej kości promieniowej typu Collesa

     Złamanie Collesa lub złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do częstych urazów w rejonie nadgarstka i przedramienia. Statystyki mówią nawet o 90% w stosunku do wszystkich urazów tego rejonu. Statystycznie najbardziej narażone na złamanie Collesa, są kobiety po 65. roku życia z powodu zmian osteoporozowych. Jednak urazu tego typu diagnozuje się także u dzieci i młodzieżyu których układ kostny jest jeszcze nie w pełni rozwinięty oraz u wszystkich grup w trakcie wypadków komunikacyjnych, sportowych itd.

    Objawy:

    - silny ból i opuchlizna nadgarstka nasilającasię podczas próby poruszania palcami i/lub dłonią

    - duże ograniczenie zakresu ruchów ręki w stawie nadgarstkowym

    - zaczerwienienie, krwiak w rejonie urazu

    - miejscowy wzrost temperatury

    - deformacja nadgarstka – (złamanie z przemieszczeniem). Na skutek przesunięcia odłamków kości, nadgarstek i dłoń przesuwają się prostopadle względem pozostałej części kończyny.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

    Przyczyny:

    Główną przyczyną urazu jest upadek. Pod wpływem działania dużej siły dochodzi w trakcie podporu stroną dłoniową do przemieszczenia części zewnętrznej kości promieniowej i jej supinacji. Rzadszą odmianą złamania w tym rejonie są złamanie typu Smitha, które powstaje kiedy punktem podporu jest strona grzbietowa dłoni. Spotyka się również złamania wyrostka rylcowatego kości promieniowej typu Bartona.

     

    Leczenie i rehabilitacja:

     Od strony ortopedycznej złamanie typu Collesa wymaga sprawdzenia stanu naczyń krwionośnych (np. drożność tętnicy promieniowej która doprowadza krew do dłoni) oraz nerwów obwodowych. Przeprowadza się także badanie RTG ręki a w bardziej skomplikowanych sytuacjach rezonans tomograf.

     W przypadku złamania stabilnego (bez przemieszczenia) lekarze wprowadzają leczenie zachowawcze po udanej repozycji, czyli nastawieniu ręki. Następuje unieruchomienie nadgarstka i kciuka w opatrunku gipsowym lub z wykorzystaniem ortezy, którenosi się przez 6 tygodni.

     Spotkać się można również z jednoczesnym unieruchomieniem stawu łokciowego. Ma to na celu wyeliminowanie przyruchów mięśnia ramienno – promieniowego. Jego funkcje nawracania i odwracania (pronacja i supinacja) w łokciu i nadgarstku są bardzo ważne dla powrotu do pełni sprawności. Dlatego unieruchomienie w odpowiedniej pozycji i udana repozycja (nastawienie) mają wpływ na prawidłowe działanie tego mięśnia po zakończeniu leczenia. Po około trzech tygodniach, jeśli nie ma przeciwwskazań skraca się gips do przedramienia, co umożliwia wprowadzenie rehabilitacji w rejonie stawu łokciowego.

     W przypadku złamania niestabilnego (wieloodłamowego) oraz w przypadku nieudanej repozycji stosuje się leczenie operacyjne.

     

    Rehabilitacja w fazie unieruchomienia obejmuje:

    - ćwiczenia izometryczne palców

    - ćwiczenia czynne i z oporem palców (chwytne, przeciwstawne)

    - ćwiczenia czynne rejonu obręczy barkowej oraz stawów łokciowych (w zależności od wielkości gipsu)

    - magnetoterapia (już w trakcie opatrunku gipsowego)

    - laser,

    - hydroterapia (jeśli istnieje możliwość zdjęcia opatrunku)

     

    Tutaj filmik z kanału dorehabilitacji.pl na temat rehabilitacji w złamaniu Collesa

     

     

     

     

     

    Rehabilitacja po 6 tyg obejmuje:

    - kontynuację i rozwój w/w ćwiczeń z fazy unieruchomienia

    - masaż klasyczny lub głęboki poprzeczny

    - ćwiczenia rozciągające prostowniki i zginacze nadgarstka

    - ćwiczenia wzmacniające mięśnie rejonu urazu

    - poizometryczna relaksacja mięśni (PIR)

    - ćwiczenia na supinację i pronację w stawach nadgarstkowym i łokciowym

    - ćwiczenia na cały łańcuch biomechaniczny kończyny górnej

    - neuromobilizacje nerwów kończyny górnej (w ostatniej fazie terapii)

     

     Złamania typu Collesa nie należy bagatelizować ponieważ, charakteryzuje się ono dużą częstotliwością powikłań. Warto dokładnie obserwować odczucia, wygląd i reakcje palców dłoni w trakcie noszenia gipsu. Każde wątpliwości należy natychmiast zgłaszać lekarzowi. Do najczęstszych powikłań zaliczyć można:

    - uszkodzenie nerwów (zaburzenia czucia, drętwienie, kłucie, pieczenie ręki)

    - brak zrostu kości i powstające deformacje

    - zwyrodnienia

    - przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki

    - zespół sudecka (30% z przypadków powikłań)

    - cieśń nadgarstka