Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

porada fizjoterapeutyczna

  • Ból w klatce piersiowej - zablokowania stawów żebrowo-mostkowych.

     Zablokowanie w rejonie kręgosłupa piersiowego to bardzo częsta sytuacja w praktyce fizjoterapeutycznej. Sytuacja dotyczy zarówno stawów wyrostkowych (poprzecznych, kolczystych) sąsiadujących ze sobą kręgów jak i połączeń żebrowo-kręgowych oraz żebrowo-mostkowych. 

    Przyczyny:

    - wady posturalne

    - urazy, zabiegi w rejonie klatki piersiowej i stawów barkowych

    - wzajemne wpływanie schorzeń (np. serca, płuc, astma)

    - zła budowa kręgosłupa (zniesiona kifoza piersiowa)

    - zła pozycja podczas pracy

     W zależności od miejsca zablokowania  objawy mogą być pochodzenia neurogennego, mięśniowego jak i krążeniowego. Występują napięcia mięśniowe, bóle w rejonie szyi, łopatek, nerek, stawów barkowych. Pacjent często skarży się na promieniujące bóle głowy, problem z przełykaniem, drętwieniem na czubku głowy (tzw czepiec biskupa) oraz ostrym bólem podczas głębokiego wdechu lub wydechu. Najczęściej zablokowanie występuje z tzw zespołem otworu górnego klatki piersiowej (wada posturalna). Charakteryzuje się przykurczem m. piersiowego większego (przesunięcie barków do przodu), zniesieniem kifozy piersiowej, wychyleniem głowy do przodu. Ta sytuacja może doprowadzić do tzw ciasnoty górnego otworu lub zespołu mięśni pochyłych co na zasadzie błędnego koła będzie nasilać dolegliwości.

      Jednym z częstych objawów zablokowania jest ból w rejonie mostka oraz przedniej części klatki piersiowej z promieniowaniem do lewej kończyny górnej. Objaw ten symuluje chorobę serca (zawał). Jest to efekt zablokowania pomiędzy czwartym a szóstym kręgiem piersiowym (Th4 - Th5, Th5 – Th6). Brak ruchomości w/w segmentach kręgowych przenosi zablokowanie na stawy żebrowo-mostkowe.

     Przykurczone mięśnie piersiowe ulegają wówczas odruchowemu napięciu co doprowadza do wzmożonej bolesności na przyczepach tych mięśni do mostka i żeber. To w połączeniu z bolesnymi przykurczami włókien mięśniowych zwiększa objawy bólowe. Dodatkowo przesunięta do przodu głowa, obciąża połączenia żebrowo-mostkowe powodując stałe przeciążenia tych struktur. Kiedy zablokuje się IV i V żebro w mostku po stronie lewej (brak ruchomości w stawach), mózg zaczyna interpretować patologię jako choroby serca i uaktywnia wzorzec bólowy dla zawału. Jak sobie z tym radzić w warunkach domowych pokazuje poniższy film.

     Przed zastosowania informacji z filmu należy pamiętać, że ból w klatce piersiowej to tzw czerwona flaga, która może być objawem bardzo poważnych schorzeń.

    Przy w/w objawach należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Przeprowadzić badania np EKG i wykluczyć ból pochodzenia sercowego lub innego. Dopiero potem szukać pomocy np u fizjoterapeuty!!!!

    Zapraszam na film z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     
     
     
  • Bóle głowy i szyi a stabilizatory kręgosłupa szyjnego.

     W dzisiejszych czasach bóle głowy i bóle szyi pochodzenia od kręgosłupa to dość popularne schorzenia. U osób z przewlekłym bólem szyi dodatkowo wzrasta zagrożenie bólami kręgosłupa lędźwiowego od 3 do 6 razy.

    Przyczyny - najczęściej występujące to:
    • długotrwała pozycja siedząca z wychyleniem głowy w przód np. przed komputerem

    • postura (zła budowa ciała) z wysuniętą ku przodowi głową

    • pochylenie głowy w przód – syndrom smartfona,

    • zła budowa kręgosłupa – zniesiona lordoza, zwyrodnienia, dyskopatie,

    • zespół skrzyżowania górnego

     

     Wszystkie te sytuacje prowadzą do osłabienia mięśni zaliczanych do tzw stabilizatorów głębokich kręgosłupa szyjnego. Doprowadza to do niedokrwienia i przeciążeń. Efektem są bóle głowy, sztywność karku, zawroty, szumy w uszach itd. Do ich głównych zadań głębokich stabilizatorów kregosłupa oprócz ruchu głowy i szyi,  jest także stabilizacja w/w odcinka szyjnego. Wskazuje na to ilość wrzecionek mięśniowych na gram tkanki mięśniowej. Czym więcej wrzecionek tym bardziej mięsień spełnia funkcję stabilizującą i proprioceptywną (tzw czucie głębokie odpowiedzialne za czucie przestrzeni). Dodatkowo kontrolują przemieszczenie czaszki względem kręgu C1 oraz C1 względem kręgu C2 (np. mm podpotyliczne). Mają wpływ na ruch (rozciąganie) opony twardej, która chroni nasz rdzeń kręgowy.

    Głównymi stabilizatorami to m in. m wielodzielny, mm podpotyliczne, m półkolcowy, najdłuższy szyi, dźwigacz łopatki.

     Podczas ćwiczeń na wzmocnienie stabilizatorów kręgosłupa szyjnego, należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłową postawę całego ciała. Podczas siedzenia lub stania, które to będą naszymi pozycjami wyjściowymi zwracamy szczególną uwagę na: 

     - prawidłowo ustawione barki i kręgosłup lędźwiowy. Jest to zgodnie z zasadą że, odcinkowe problemy kręgosłupa dotyczą jego całości.

    - łopatki ściągnięte a stawy barkowe ustawione w pozycji rozciągnięcia jako przeciwwstawność ich stałego wysunięcia do przodu.

     Ćwiczenia tych mięśni powinne być stałą częścią dnia codziennego. Prawidłowo wykonane z zachowaniem biomechaniki będą skutkować nie tylko poprawą tego rejonu ale wpłyną na całą posturę ciała.

    Przykłady ćwiczeń na odcinek szyjny znajdziecie w filmach poniżej z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania oraz skorzystania z konsultacji online

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 2

     Druga część artykułu na tematbólów kręgosłupa lędźwiowego pochodzenia dyskowego. Podczas stosowania pozycji leżącej na brzuchu z podkładką, po ok 20 min (w zależności od zmęczenia, stanu dyskopatii) chory powinien odczuwać zmniejszenie dolegliwości bólowych. Ból powinien się cofać w kierunku kręgosłupa (objaw centralizacji wg McKenzie). Często w pierwszym okresie, występuje sytuacja gdzie ból pozostaje tylko w okolicach kręgosłupa lędźwiowego. Należy wówczas poszukać innego położenia (przesunąć się na podkładce), które przyniesie ulgę. Jeśli takiego na tę chwilę nie ma, to należy podłożyć kolejną poduszkę, aby biodra były ułożone jeszcze wyżej.

     Kiedy poczujemy ulgę, przechodzimy do pierwszego ćwiczenia (korzystamy tu z elementów metody McKenzie z pewnymi modyfikacjami). Jest to odgięcie kręgosłupa do tyłu z pozycji w której się aktualnie znajdujemy (z podkładkami pod brzuchem). Unosimy ciało podnosząc się na rękach. Odgięcie powinno być do maksymalnej wysokości, w której nie odczuwamy bólu (promieniowanie do nogi, nasilenie w odcinku L-S). Nie wchodzimy w granicę bólu, ponieważ podrażniamy rejon wysuniętego dysku i całe ćwiczenie traci sens. Ćwiczenie powtarzamy 10 x, pamiętając aby przy ostatnim odgięciu wypuścić powietrze. Powoduje to dodatkowe wygięcie naszego kręgosłupa.

    Można wykorzystać 3 opcje pozycji wyjściowej. Wybór zależy od odczuwania bólu w trakcie ćwiczenia. Poniżej przykłady.

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     

     

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     Kiedy dochodzimy do maksymalnego odgięcia bez bólu w pozycji 3, wyciągamy jedna podkładkę (jeśli było ich kilka) i zaczynamy ćwiczenia od początku. Proces powtarzamy tak długo, aż osiągniemy maksymalne odgięcie z biodrami ułożonymi na podłodze (bez podkładki).

    Moim pacjentom wprowadzam urozmaicenie oparte na pozycji z jogi np:

    Pozycja wyjściowa: j/w, dłonie przy barkach, łokcie lekko dociągnięte do ciała, czoło dotyka podłoża,stopy lekko na zewnątrz.

    Ruch: Poprzez wyciągnięcie szyi próbujemy położyć brodę, w miejsce gdzie było czoło. Następuje lekkie rozciągnięcie kręgosłupa. Utrzymując napięcie wykonujemy w/w ćwiczenie.
    W trakcie wykonywania ćwiczeń, mogą występować bóle przeciążeniowe w łopatkach, rękach lub szyi. Jest to efekt nowych ćwiczeń dla twojego ciała. Całość (leżenie ok. 20 min + 10 x odgięcie) powtarzamy co 3-4 godziny. Między ćwiczeniami, dużo odpoczywamy, leżąc na brzuchu. Można wykorzystać oglądanie tv, praca na notebooku itd. Pozycję siedzącą powinno stosować się tylko w sytuacjach wyjątkowych.

    Opisane ćwiczenia są początkiem, w długim procesie rehabilitacji wysuniętego dysku. Jednocześnie pacjent powinien korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada pełen wachlarz zabiegów i możliwości terapeutycznych na każdym poziomie choroby.

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i i udostępniania.

     

     

                                           

     

     Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą. Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

                  

     

     

     

  • Odcinek szyjny - ćwiczenia

     Odcinek szyjny C kręgosłupa składa się z 7 kręgów pomiędzy którymi znajduje się 5 dysków. W tym rejonie znajdują się mięśnie których przyczepy mają wpływ na stawy barkowe i górny odcinek kręgosłupa z głową włącznie. Mamy tu również wejście dwóch ważnych naczyń krwionośnych. Tętnica kręgowa prawa i lewa które wchodzą do kanału kręgowego na wysokości kręgu C6. Doprowadzają one krew do mózgu. Prowadząc rehabilitacje w/w odcinka należy zachować szczególną ostrożność. Poniżej opiszę kilka ćwiczeń, które można wykonać w domu.

     Na początku ćwiczenia rozciągające, wykorzystujące tzw poizometryczną relaksację mięśni (PIR). Jest tp metoda bardzo efektywna i mniej bolesna. Polega ona najprościej mówiąc do wytworzenia napięcia mięśni, które za chwilę będą rozciągane.

     Usiądź wygodnie z rękoma splecionymi na pochylonej do przodu głowie (potylica). Spróbuj teraz prostować głowę przeciwko oporowi splecionych rąk. Napięcie utrzymuj ok 10 sekund. Następnie rozluźnij mięśnie szyi i dociskając rękoma rozciągaj mięśnie kierując brodę do mostka (czas ok 20 sekund). Pamiętać należy o utrzymywaniu prostych pleców. Ćwiczymy tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                                            ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

       

     

     

    Kolejne dwa ćwiczenia wykorzystują te samą metodę PIR - rozciągając mięśnie na boki i w skręcie.

     Siedząc wygodnie podłóż jedną dłoń pod pośladek. Ustabilizuje to staw barkowy, który nie będzie przesuwał się do góry podczas rozciągania. Następnie połóż drugą dłoń w okolicy ucha (zobacz zdjęcie). Spróbuj wykonać ruch w bok (tak jakbyś chciał dotknąć uchem bark) przeciwko oporowi dłoni przez ok 10 sekund. Teraz rozluźnij mięśnie odcinka szyjnego a ręką rozpocznij powolne rozciąganie w przeciwną stronę. Nie pochylaj całego ciała w kierunku rozciągania.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

      Połóż dłoń na jednym policzku. Próbuj skręcać głowę przeciwko oporowi reki. Następnie rozluźnij mięśnie a dłonią rozpocznij rozciąganie w przeciwną stronę. Czas napięcia ok 10 sek, a rozciąganie 20 sek. Pamiętaj aby nie obracać całej klatki piersiowej, tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Kolejnymi ćwiczeniami odcinka szyjnego jakie będziemy wykonywać to ćwiczenia wykorzystujące metodę McKenzie.

     Usiądź wygodnie (plecy proste). Spróbuj cofać szyję do tyłu (tak jak na zdj). Nos znajduje się podczas całego ruchu ćwiczenia na tej samej linii. Poczujesz napięcie w środkowym odcinku szyjnym. Proponuję wykonać 3 serie po 20 sekund. Podczas odpoczynku nie wychylać głowy za bardzo do przodu. 

     


                                                                          ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

       

     

     

    Ta sama zasada dotyczy pozostałych ćwiczeń. Różnią się tylko ustawieniem początkowym głowy. Poniżej ćwiczenie z głową odchyloną o 45 st do góry. Podczas ruchu powinieneś odczuwać napięcie w dolnej części odcinka szyjnego.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Ćwiczenie z głowa pochyloną o 45 st w dół. Podczas ćwiczenia odczujesz napięcie w górnym odcinku szyjnym.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

     Na koniec opiszę terapię okostnego punktu spustowego C2, który często odpowiada za bóle dolnej części głowy i oka. Punkt znajduje się z boku kręgosłupa poniżej potylicy. Jest bardzo bolesny. Jeśli jest uaktywniony i dobrze trafisz, poczujesz jak ból lub prąd popłynie z boku głowy (często aż do oka). Naciśnij go przez ok 60 sek (możesz rozcierać) a następnie pochylając głowę do przodu rozciągaj miejsce z punktem. Powtarzaj 3-4 razy dziennie.

     

     

                                                    okostny punkt spustowy

     

     

     Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem informacji zamieszczonych poniżej należy skonsultować się lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy na kanale youtube w temacie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

     

     

     

     

  • Rehabilitacja po endoprotezie kolana

     Staw kolanowy jest jednym z najważniejszych i jednocześnie najbardziej złożonym stawem u człowieka.  Każdy uraz lub stan po opercji chirurgicznej w tym rejonie to sytuacja, gdzie duży nacisk powinno  kłaść się na jak najszybsze wprowadzenie rehabilitacji. Odpowiedni dobrane i regularne ćwiczenia na kolano, mają na celu odzyskać ruchomość, siły oraz stopniowy powrót do wykonywania codziennych czynności. Są kluczowe dla pełnego przywrócenia zdrowia. Rehabilitacją medyczną od 2015 r w Polsce ma prawo zajmować się wyłącznie osoba która posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Fizjoterapeuta na podstawie skierowania, historii choroby oraz własnego badania wprowadza odpowiednie ćwiczenia. Czas trwania ćwiczeń to około 20-30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. W zależności od stanu pacjenta dodatkowo można zlecić spacerowanie przez 30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. Poniżej znajdują się propozycje (program) ćwiczeń, który powinien być nadzorowany przez fizjoterapeutę lub ewentualnie ortopedę. Najczęściej zaczyna się je wykonywać już na sali pooperacyjnej, krótko po zabiegu. Początkowo będzie wystepować dyskomfort, ale te ćwiczenia przyśpieszą powrót do sprawności i  zmniejszą ból pooperacyjny.

    Ćwiczenia mięśnia czworogłowego

    Leżąc lub siedząc napiąć mięśnie uda wyprostowanej w kolanie nogi. Utrzymać pozycję przez 5-10 s. Powtarzać ćwiczenie około 10 razy w ciągu 2-minutowego cyklu. Odpocząć przez minutę i powtórzyć. Ćwiczenie wykonywać do uczucia, zmęczenia uda.

    Unoszenie wyprostowanych nóg

    Napiąć mięśnie uda, wyprostoować kolano w pełni na łóżku, jak ćwiczenie mięśnia czworogłowego. Spróbować unieść nogę na kilka centymetrów. Utrzymać pozycję przez 5-10 sekund. Powtórzyć 10 razy w 2 - 3 seriach. Powoli opuszczać. Zwrócić uwagę aby ruch powrotny przebiegał płynnie. Można także unosić nogi podczas siedzenia. Napiąć mięśnie uda i utrzymać nogę w pełni wyprostowaną w kolanie, bez podparcia. Powtarzać ćwiczenie analogicznie do poprzedniego. Powtarzać ćwiczenia cyklicznie, dopóki nie powróci pełna siła w udzie.

     

     

                                                      rehabilitacja ćwiczenie 1

     

     

       

     

     

    Zginanie nogi w stawie skokowym

    Poruszać rytmicznie stopą w górę i w dół, poprzez naprzemienny skurcz mięśni łydki i goleni. Wykonywać to ćwiczenie cyklicznie przez 2-3 minuty, 2-3 razy w ciągu godziny. Wykonywać ćwiczenie do momentu, gdy obrzęk w obrębie kostek i podudzi całkowicie ustąpi.

     

     

                                                              rehabilitacja ćwiczenie 2

     

     

     

    Ćwiczenia prostujące staw kolanowy

    Umieść niewielki zwinięty ręcznik tuż nad piętą, tak by nie dotykała ona łóżka. Napnij mięsnie uda. Spróbować całkowicie wyprostować kolano  aż do tzw przeprostu i dotknąć tylną częścią kolana (dołem podkolanowym) łóżka. Utrzymać nogę w pełni wyprostowaną przez 5-10 sekund. Powtarzać, dopóki nie poczujesz zmęczenia w udzie.

     

     

                                                         rehabilitacja ćwiczenie 3

     

     

    Zginanie kolana z podparciem nogi o łóżko

    Zegnij kolano tak mocno jak to możliwe, przesuwając stopę po powierzchni łóżka. Utrzymaj kolano w maksymalnym zgięciu przez 5-10 sekund, następnie wyprostuj. Powtarzaj kilka razy, aż poczujesz zmęczenie w nodze lub będziesz w stanie całkowicie zgiąć kolano.

     

     

                                                           rehabilitacja ćwiczenie 4 

     

     

    Zginanie kolana z podparciem, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub na krześle, z udem podpartym, umieść stopę za piętą operowanej nogi, dla zapewnienia jej podparcia. Powoli zginać kolano do kąta który wytwarza średnie odczucje napięcia na mięśniu czworodłowym. Utrzymaj kolano w tej pozycji przez 5-10 sekund. Powtarzaj kilka razy, aż poczujesz zmęczenie w nodze lub uda Ci się w pełni zgiąć kolano.

     

     

                                                                   rehabilitacja ćwiczenie 5

     

     

     

    Zginanie kolana bez podparcia, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub na krześle, z podpartym udem, zgiąć kolano tak aby dosięgnąć stopą do podłogi. Lekko opierając stopę na podłodze, przechylać górną część ciała w przód, żeby zwiększyć zgięcie kolana. Utrzymać pozycję przez 5-10 sekund. Wyprostować kolano całkowicie. Powtarzać kilka razy do uczucia zmęczenia w nodze lub do całkowitego zgięcia kolana.

     

     

                                                                rehabilitacja ćwiczenie 6

     

     

    Wczesna aktywność

    Krótko po operacji rozpocząć chodzenie (pod kontrolą fizjoterapeuty) na krótkich dystansach po sali szpitalnej i wykonywać codzienne czynności. Wczesna aktywność przyśpiesza powrót do zdrowia i pomaga w przywracaniu siły i ruchomości kolana oraz całego ciała.

     

     

    Chodzenie

     

     

                                                                chodzenie o balkoniku

     Podczas chodzenia należy zwrócić uwagę na jego prawidłowość. Czyli - długość kroku, czas trwania, isiła nacisku z czasem muszą być takie same na obu nogach. W pierwszej fazie stosuje się balkonik. Po wzmocnieniu siły mięśni oraz nauki równowagi przechodzi się na kule ortopedyczne. Decyzję podejmuje lekarz lub fizjoterapeuta.

    Ćwiczenie - stanąć wygodnie, w wyprostowanej pozycji, z ciężarem ciała równomiernie rozłożonym na balkonik lub kule ortopedyczne. Przesuwać balkonik lub kule na krótkie odcinki, następnie wysunąć do przodu operowaną nogę, utrzymując kolano wyprostowane, tak by pięta dotknęła podłogi jako pierwsza. W miarę poruszać się naprzód, staw kolanowy i skokowy będą zgięte i cała stopa będzie równomiernie spoczywać na podłodze. Po ukończeniu kroku, palce u stop będą się unosiły nad podłogę, a kolano i staw biodrowy będą zgięte.

     

     

                                                                       rehabilitacja ćwiczenie 8

     

     

       

     

     

    Chodzenie ma rytmiczne i płynne. Dostosować długość kroku i prędkość na tyle, na ile jest to konieczne dla miarowego poruszania się. W miarę jak poprawia się siła mięśni i ich wytrzymałość, można chodzić przez dłuższe okresy czasu. Stopniowo coraz bardziej obciążać nogę. Kiedy chodzenie i/lub stanie przez ponad 10 minut nie spowoduje problemów, oznacza to że, kolano jest na tyle silne, że nie przenosisz ciężaru ciała na balkonik lub kule ortopedyczne (zazwyczaj około 2-3 tygodnie po operacji). Wówczs można zacząć używać tylko jednej kuli lub laski. Trzymać je w dłoni po przeciwległej stronie do operowanego miejsca.

    Wchodzenie i schodzenie po schodach

    Zdolność do wchodzenia i schodzenia po schodach wymaga siły i elastyczności. Na początku nauki wykorzystywać poręcze i wchodzić po jednym stopniu. Podczas wchodzenia po schodach najpierw stawiać nogę ze zdrowym kolanem, a podczas schodzenia, nogę operowaną. Pamiętać ‘dobra górą’ a ‘zła dołem’. Wchodzenie po schodach jest świetnym ćwiczeniem wzmacniającym siłę i wytrzymałość. Nie próbować wchodzić po schodach o stopniach wyższych niż standardowe (18 cm) i zawsze korzystać z poręczy dla równowagi.

     

     

                                                          rehabilitacja chodzenie po schodach

     

    Zaawansowane ćwiczenia i czynności

    Po odzyskaniu swobody poruszania się na krótkie dystanse, zwiększamy aktywność fizyczną. Ból odczuwany w kolanie przed operacją oraz ból i obrzęk po zabiegu mają wpływ na szybkość leczenia kolana. Pełny powrót do zdrowia trwa kilka miesięcy. Poniższe ćwiczenia i czynności to propozycja przyśpieszenia całego procesu.

    Zginanie kolana w pozycji stojącej

     

     

                                                                       rehabilitacja ćwiczenie z balkonikiem

     

    Stanąć wyprostowanym, opierając się o balkonik lub kule ortopedyczne, unieś udo i zegnij kolano do odczucia średniego napięcia mięśni uda. Utrzymaj pozycję przez 5-10 sekund. Następnie wyprostować kolano, najpierw dotykając podłogi piętą. Powtarzać kilka razy, do średniego zmęczenia.

    Zginanie kolana z asystą

     

                                                           rehabilitacja ćwiczenie 11

     

     

    Położyć się na plecach, umieść zwinięty ręcznik wokół operowanego kolana i zsunąć go nad stopę. Zgiąć kolano i wywierać łagodny nacisk poprzez ręcznik, aby zwiększyć zgięcie kolana. Utrzymać pozycję przez 5-10 sekund, do lekkiego zmęczenia.

    Ćwiczenia kolan, z oporem

    Umieścić lekki ciężar wokół kostek i powtarzać którekolwiek z powyższych ćwiczeń. Wykonywanie ćwiczeń oporowych zazwyczaj można rozpocząć w ciągu 4-6 tygodni po operacji. Na początku korzystać z obciążników 0,5- lub 1-kilogramowych. Stopniowo zwiększać ich ciężar, w miarę jak będzie powracać siła (wykorzystać niedrogie obciążniki mocowane na rzepy wokół kostek, które można kupić w większości sklepów sportowych).

     

    Ćwiczenie na rowerze

     

     

                                                                rehabilitacja rower stacjonarny

     

     

     

    Ćwiczenie na rowerze jest świetnym sposobem na odzyskanie siły mięśniowej i ruchomości kolana. Po pierwsze, dostosować wysokość siedzenia tak, by spód stopy dotykał pedału, przy prawie całkowicie wyprostowanym kolanie. Na początku pedałować do tyłu. Zacząć pedałować do przodu dopiero, gdy bez przeszkód można wykonywać ruch pedałowania do tyłu. W miarę odzyskania sił (po około 4-6 tygodniach), powoli zwiększamy biegi w rowerze. Ćwiczyć przez 10-15 minut, 2 razy dziennie, stopniowo zwiększając czas do 20-30 minut, 3 lub 4 razy w tygodniu.

     

    Ból i obrzęk po ćwiczeniach

    Po ćwiczeniach może pojawić się ból i obrzęk kolana. Zmniejszamy go, poprzez unoszenie nogi i przykładanie okładów z lodu zawiniętego w ręcznik (nie dłużej niż 7 - 8 min).

     

     

     

     

  • Rehabilitacja pourazowa kończyny górnej

     Rehabilitacja pourazowa kończyn górnych. W trakcie rehabilitacji pourazowej (złamanie kości ramiennej, zapalenie stożka rotatorów, łokieć tenisisty, złamanie w stawie nadgarstkowym itd.) należy zwrócić baczną uwagę na ćwiczenia koordynacji nerwowo – mięśniowej całej kończyny górnej. Ćwiczenia te, w stosunku do innych (np. ćwiczenia bierne, czynno - bierne itd) które skupiają się głównie na jednej grupie mięśniowej w obrębie stawu, są bardziej efektywne. Złożone ruchy w kończynie górnej przebiegają nie tylko w stosunku do trzech płaszczyzn, ale tworzą wiele kombinacji. Wytwarzają i odbudowują drogi nerwowe łączące CUN (centralny układ nerwowy - mózg) z mięśniami. 

     

     

     

       
     

     

     Wprowadzamy je zaraz po osiągnięciu minimalnego zakresu ruchu w rejonie objętym urazem. Dobrze dobrane układy ćwiczeń angażujące wszystkie stawy (bark, łokieć, nadgarstek) wpływają bardzo dobrze na biomechanikę ruchu całej kończyny górnej i zapewniają lepszy stan w przyszłości. Dodatkowym plusem ćwiczeń koordynacji i poprawnej biomechaniki są dużo mniejsze przeciążenia związane ze złym rozkładem sił podczas pracy kończyny.

     

     Jednym z bardzo dobrych ćwiczeń w warunkach domowych jest ćwiczenie ze zwykłą piłką. Bardzo proste a jednocześnie bardzo efektywne. Bardzo dobrze przyśpiesza proces rehabilitacji. Opis ćwiczenia oraz szczegóły znajdziecie na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    {jcomments on}

  • Rehabilitacja stawów - ćwiczenia czynne w odciążeniu

     We wczesnej fazie rehabilitacji pourazowej, lub przy chorobach przewlekłych układu ruchu (RZS, gościec, dna moczanowa, fibromialgia) zastosowanie mają ćwiczenia czynne w odciążeniu. Jest to zespół ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez pacjenta wykorzystując system bloczków, linek i podwieszek. Najczęściej spotykanym miejscem wykonywania w/w ćwiczeń jest tzw UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego) lub Therapy Master (wersja nowocześniejsza). Jest to podstawowe wyposażenie ośrodków i gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki odpowiednio zawieszonego systemu podwieszek pacjent może ćwiczyć kończyny w warunkach zniesienia siły ciężkości w większym i bezbolesnym zakresie ruchu. Stanowisko do w/w ćwiczeń można również łatwo przygotować w domu. Jest to alternatywa dla osób które nie chcą lub nie mogą korzystać z fizjoterapii na ośrodku. Poniżej artykułu jest filmik który opisuje dokładnie jak należy takie stanowisko zrobić w warunkach domowych.

    Ćwiczenia czynne w odciążeniu zaleca się :

    - po długotrwałym unieruchomieniu w rehabilitacji pourazowej (gips, szyna)

    przy braku zrostu kostnego

    - w przypadku porażenia lub osłabienia grup mięśniowych

    - chorobach przewlekłych układu ruchu ograniczających ruchomość (RZS, gościec, reumatyzm)

    - w stanach zwyrodnieniowych stawów

    Ćwiczenia w czynne w odciążeniu sprzyjają:

    - szybszej progresji funkcjonalnej mięśni (powiększają zakres ruchomości ROM)

    - zwiększają siłę, wytrzymałość i normalizują napięcie mięśniowe

    - redukują ograniczenia ruchomości typu mięśniowego np. przykurcze

    - oddalają powierzchnie stawowe (tworzą trakcję) co działa przeciwbólowo

    - polepszeniu stanu psychologicznego pacjenta (widzi możliwość wykonania niedostępnego dla niego ruchu), mobilizując go do dalszej pracy

     

       

     

     Odmianą ćwiczeń w odciążeniu to ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem. Zasada wykonywania jest taka sama. Jednak dodatkowo za pomocą kolejnych systemów bloczków i podwieszek aplikuje się pacjentowi opór w postaci ciężarków lub gumowych taśm rehabilitacyjnych. Wpływa to na lepsze efekty zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.

    Przeciwwskazania do wykonywania ćwiczeń w odciążeniu:

    - ostre, nagłe stany zapalne np. infekcja, zapalenie żył

    - silne odczuwanie bólu

    - niedawno przebyte operacje

    Poniżej film na temat: jak stworzyć stanowisko do ćwiczeń czynnych w odciążeniu w warunkach domowych. Zapraszam obejrzenia i subskrypcji kanału.

     

     

     

  • Rwa kulszowa - objaw nie tylko dyskopatii

     Bóle kręgosłupa doświadcza co 3 osoba na świecie. Szacuje się że 80% aktualnej populacji w przyszłości będzie cierpieć na dolegliwości z powodowane chorobami odcinka lędźwiowego. Przyczyn bólów kręgosłupa lędźwiowego jest dużo ale, objawy bardzo podobne lub takie same. Powoduje to że, porównując objawy z innymi bez konsultacji ze specjalistą (lekarz, fizjoterapeuta) nieświadomie wprowadzamy terapię, ćwiczenia które mogą nam zaszkodzić. Dobrym przykładem będzie tzw rwa kulszowaczyli podrażnienie nerwu kulszowego. Jest to popularny objaw charakteryzujący się ostrym, promieniującym bólem schodzącym po nodze (tyłem lub bokiem). Towarzyszą temu parestezje (brak czucia), niedowłady, mrowienia, drętwienia oraz pulsowania. W zależności od poziomu choroby rejon bólu dochodzi nawet do V palca u stopy. W takiej sytuacji powinno się udać do lekarza specjalisty celem diagnozy oraz fizjoterapeuty celem diagnostyki różnicującej. Jest to o tyle ważne ponieważ, objaw rwy kulszowej może być następstwem innych chorób a nie tylko dyskopatii.W praktyce fizjoterapeutycznej często spotyka się sytuację w której po badaniach szczegółowych np. MRI (rezonans magnetyczny) wychodzi dyskopatia. Powoduje to ukierunkowanie leczenia (terapii) w tym kierunku, które często nie przynosi efektów (kilka serii zastrzyków przeciwzapalnych, masaże, fizykoterapia na odcinek L-S). Dlaczego tak jest? Odpowiedź napisałem wcześniej – są różne przyczyny tego samego lub podobnego objawu rwy kulszowej oraz inne formy leczenia każdej z sytuacji.

     

       Główne przyczyny rwy kulszowej:

    1. Choroby układu nerwowego (S.M, wirus), ból jest efektem niszczenia osłonek mielinowych komórek nerwowych co doprowadza do złego przewodzenia impulsów nerwowych. Tu powinno się skorzystać z porady neurologicznej a fizjoterapia jest tylko dodatkiem utrzymującym pacjenta w jak najlepszej kondycji. Inną formą tego stanu jest tzw przewianie, które przy prawidłowej budowie kręgów i dysków doprowadza do objawu rwy kulszowej.

    2. Choroby wewnętrzne mające wpływ na obwodowy układ nerwowy (np. cukrzyca). Jednym z jej powikłań jest tzw stopa cukrzycowa, która często w pierwszej fazie zanim dojdzie do zmian na stopie naśladuje ból rwy kulszowej. Jest to efektem długo utrzymującej się hiperglikemii. W takiej sytuacji wymagana kontrola diabetologiczna oraz uregulowanie poziomu glukozy we krwi (badanie HbA1c).

    3. Przykurcze mięśniowe (np. zespół mięśnia gruszkowatego). Nerw kulszowy przechodząc przez w/w przeciążony, napięty mięsień, zostaje podrażniony na wysokości pośladka dając objawy rwy kulszowej. Zalecana jest wizyta u fizjoterapeuty celem dobrania odpowiednich, indywidualnych ćwiczeń.

    4. Zablokowanie odcinka piersiowego kręgosłupa (stawy miedzy-wyrostkowe, żebrowo – kręgowe). Blokada w/w odcinka doprowadza do nadruchomości odcinka lędźwiowego oraz zastój krwi żylnej w żyle nieparzystej. Doprowadza to do kompresji struktur w odcinku L-S skutkując m.in. objawem rwy kulszowej. Zalecana wizyta u fizjoterapeuty. Po badaniu podmiotowym i przedmiotowym powinno wykonać się zabiegi z terapii manualnej. Prawidłowo przeprowadzone przynoszą natychmiastową ulgę i są opisywane jako „cuda u fizjoterapeuty”.

    5. Dyskopatia (przepuchlina dyskowa). Wysunięcie się jądra miażdżystego w następstwie pękania pierścienia włóknistego doprowadza do podrażnienia korzeni nerwowych nerwu kulszowego i wytworzenia promieniującego bólu. Jeśli ból jest efektem dyskopatii powinno udać się na konsultację do neurochirurga. Jeśli on nie stwierdzi potrzeby operacji, pozostaje długa wymagająca cierpliwości rehabilitacja.

     Należy pamiętać że, powyższe sytuacje mogą się sumować. Powoduje to utrudnienie w prawidłowej diagnozie osobom nie związanym z medycyną. Warto więc, zawsze skorzystać z porady specjalisty aby, nie wrzucać się do tego samego worka z tymi samymi objawami. Wprowadzona terapia, ćwiczenia na podstawie pomysłów i rad innych, mogą tylko pogorszyć stan. 

    Zapraszam na konsultację online

    Poniżej film z kanału – dorehabilitacji.pl na ten temat. Zapraszam do obejrzenia, subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

       
  • Wsparcie kanału dorehabilitacji.pl

    Dzień dobry,

    W dzisiejszych czasach coraz trudniej otrzymać pomoc fizjoterapeutyczną. Czy to z powodu: stanu służby zdrowia, czy też coronawirusa. Dlatego tak ważną rolę odgrywają teraz konsultacje online i filmy z poradami.

    Jesli uważasz że mój kanał na youtube dorehabilitacji.pl:

    https://www.youtube.com/channel/UC6dmD_EVHJFRqoH8xXrOUig

    jest coś warty a moja praca oparta na doświadczeniu pomaga Tobie lub innym to zapraszam do wsparcia kanału za pośrednictwem:

     

    https://zrzutka.pl/n56d7m 

     

     

    Dzięki Twojemu wsparciu mój kanał ma szanse na rozwój co korzystnie wpłynie na ilość i jakość filmików o poradach z fizjoterapii.

    Możesz również otrzymać bon prezentowy dla bliskiej osoby na poradę online. Wystarczy że wesprzesz kanał w kwocie 50 zł lub 100 zł także poprzez portal zrzutka 

    https://zrzutka.pl/n56d7m

    a nastepnie poinformujesz mnie gdzie i do kogo mam wyslać bon.

    Kontakt: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.    tel 501 463 913

     

    Dziękuję

  • współpraca

    Jeśli tu trafiłeś(aś) wnioskuję że, jesteś zainteresowany(a) współpracą, która przyniesie nam wspólne korzyści. Zapraszam do kontaktu w celu omówienia szczegółów. 

     

    Proponuję:

    - wymiana linków i banerów

    - patronat medialny nad wydarzeniami propagującymi wydarzenia zdrowotne, sportowe i profilaktyczne

    - recenzja, opinia produktu, usług, ośrodków wypoczynkowych, za pośrednictwem kanału na youtube, facebook, stron www.dorehabilitacji.pl

    - zredagowanie i opublikowanie artykułu sponsorowanego

    - szkolenia "Prowadzenie rehabilitacji domowej przez rodzinę"

    - szkolenia dla pracowników w ramach akcji "Pracuj bez bólu"

     

    Formy umów: umowa zlecenie, umowa o dzieło, wpłata na zrzutka.pl

    Zapraszam do współpracy. Tu banery dorehabilitacji.pl

     

    kontakt: 501 463 913  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

     

     

  • Zastosowanie treningu okluzyjnego w rehabilitacji pourazowej

     Fizjoterapia jako nauka medyczna, w oparciu o badania naukowe stale wprowadza nowe, szybsze i bezpieczne rozwiązania w procesie rehabilitacji pourazowej. Jednym z głównych celów dla fizjoterapeuty oraz pacjenta jest jak najszybsze odbudowa i wzmocnienie mięśni (hipertrofia) objętych urazem czy długotrwałym unieruchomieniem. Cele osiąga się poprzez wprowadzanie ćwiczeń z odpowiednio dobranym oporem (oporowych). Istnieją już wzorce i protokoły postępowań w terapii odbudowy mięśni. Wiadomo że najlepsze efekty otrzymuje się przy obciążeniu 65% - 80% 1 RM (maksymalny ciężar przy którym da się zrobić jedno powtórzenie danego ćwiczenia).

     Problem w rehabilitacji zaczyna się wówczas gdy pacjent nie może z różnych powodów ćwiczyć na tak dużym obciążeniu. Choroby zwyrodnieniowe, neurologiczne, kardiologiczne, geriatryczne, wiek czy nadwaga wykluczają ćwiczenia na tak dużym aktualnym obciążeniu. Jednym z rozwiązań będzie tzw trening okluzyjny, wykorzystujący pod pewnymi czynnikami tylko 25% 1 RM. Metoda powstała w Japonii a pomysłodawcą jest dr Yoshiaki Sato.

     

     

       

     

     Trening okluzyjny lub trening z ograniczonym przepływem krwi (blood flow restriction training) wykorzystuje zjawisko okluzji. Okluzja to ograniczenie przepływu krwi w naczyniach poprzez dodanie siły zewnętrznej. Kiedy siła zewnętrzna zrównoważy wewnętrzne ciśnienie krwi powstaje okluzja. W jej następstwie wytwarza się w mięśniach stres metaboliczny.

     Brak lub ograniczony dopływ dotlenionej krwi do mięśnia (hipoksja), spowoduje stres metaboliczny (nagromadzenie kwasu mlekowego i jonów wodorów). Dodatkowo skutkuje obniżeniem PH oraz większym wydzielaniem hormonu wzrostu. Najważniejsze jednak jest że, ćwiczenia (trening) szybciej aktywizuje włókna mięśniowe szybkokurczliwe typu II (białe). Włókna szybkokurczliwe (przystosowane do dużego wysiłku przy krótkiej pracy) obok wolnokurczliwych (przystosowane do długiej pracy przy średnim lub małym wysiłku) wchodzą w skład wszystkich mięśni. W różnych proporcjach a różnica osobnicza waha się 5 – 10%. Trening okluzyjny idealnie sprawdzi się w odbudowie mięśni oraz wzrostu siły w kończynach górnych i dolnych m.in. dlatego że:

    - trójgłowy ramienia ma 67% z włókien szybkokurczliwych

    - dwugłowy ramienia - 55%

    - mięsień naramienny - 40%

    - mięsień ramienno-promieniowy - 60%

    - mięśnie kulszowo-goleniowych - 70%

    - mięsień płaszczkowaty - 90%

    - mięsień czworogłowy - (mięsień obszerny przyśrodkowy powyżej 50%, obszerny boczny 57%, prosty uda 65%)

    Metodyka treningu okluzyjnego:

    - określić swoje 25% maksymalnego jednego powtórzenia 1 RM

    - założyć ucisk na mięsień poprzez specjalne taśmy, bandaż elastyczny cz mankiet od ciśnieniomierza. Siła nie powinna przekraczać 6-7 pkt w 10 pkt skali subiektywnego odczucia (brak drętwienia). Innym sposobem jest docisk mankietem ciśnieniomierza (pompowanie) siłą równą aktualnemu zmierzonemu ciśnieniu tętniczemu.

    - wykonać 30 – 15 – 15 – 15 powtórzeń w jednej serii na jedno ćwiczenie. Przerwa pomiędzy powtórzeniami 30 – 60 s.

    - zdejmujemy ucisk na 5 min

    - rozpoczynamy procedurę na kolejne ćwiczenie

    Zalety treningu z ograniczonym dopływem krwi do mięśni:

    - zwiększa masę i objętość mięśni

    - oszczędza aparat więzadłowy w stawach podczas ćwiczeń

    - wpływa na poprawę stabilizacji stawu

    - nie powoduje spadku siły mięśniowej po treningu

    - idealnie sprawdza się u osób z dodatkowymi chorobami (kardiologicznymi, geriatrycznymi, neurologicznymi itd.)

    - poprawia parametry krążenia krwi

    Poniżej filmik na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału

     

     

     

     

     

     

     

  • Zespół mięśni pochyłych

     Ból, parestezje czyli cierpnięcie, drętwienie, zaburzenia czucia,niedowład, zmiana koloru skóry, ciepło, zimno, szybsza męczliwość w obrębie kończyny górnej i rąk może być następstwem dysfunkcji mięśni pochyłych szyi. Zła budowa ciała charakteryzująca się przesuniętą głową i barkami do przodu, zwiększona kifozą piersiową, czy też stwierdzone dyskopatie odcinka szyjnego kręgosłupa doprowadzić może do przeciążeń i powstania tzw zespołu mięśni pochyłych szyi.Mięśnie należą do głębokich mięśni szyi oraz do grupy mięśni międzyżebrowych.Wyróżnia się następujące mięśnie pochyłe:przedni, środkowy,tylny oraz najmniej ważny tzw najmniejszy..

     Często można spotkać się także z nazwą zespół mięśnia pochyłego przedniego, ale z mojego doświadczenia warto rozpatrywać wszystkie 3 mięśnie czyli przedni, środkowy i tylni. Ponieważ mają mniej więcej przyczepy początkowe i końcowe w tych samych miejscach co powoduje że odpowiadają za tę sama funkcję. Czyli przy skurczu obustronnym powodują skłon kręgosłupa szyjnego i głowy w przód a przy skurczu jednostronnym - w bok. Biorą także udział w unoszeniu żeber podczas wdechu, działając jako silne mięśnie wdechowe.

     Ważną funkcją mięśni (mniej opisywaną) jest ochrona nerwów z gałęzi splotu szyjnego, które biegną między wyrostkami poprzecznymi kręgów. Zatem, mięśnie pochyłe przyczepiając się od przodu i do tyłu od w/w wyrostków są naturalnym zabezpieczeniem nerwów przed kompresją. Co więcej, w wyrostkach poprzecznych znajduje się otwór tętnicy kręgowej, która również jest chroniona i osłaniana przez te mięśnie. Pomiędzy pochyłym przednim a pochyłym środkowym przebiega splot ramienny. Pochyłe zatem nie tylko osłaniają gałęzie splotu ramiennego na wysokości wyrostków poprzecznych, ale także nerwy w miejscu ich wyjścia poza teren szyi.

    Przyczyny zespołu mięśni pochyłych:

    - nieprawidłowa postawa ciała w czasie pracy

    - opadające barki

    - wielokrotne powtarzanie ruchów kończyn górnych z nadmierną siłą (np siłownia, praca fizyczna)

    - nadmiernie rozbudowana muskulatura mięśni obręczy barkowej

    - urazy (złamania, zwichnięcia) w rejonie obojczyka, I żebra, głowy kości ramiennej, wyrostków)

    - stres

    - wady rozwojowe w obrębie układu kostnego (np. dodatkowe żebro szyjne, powiększenie wyrostka poprzecznego kręgu szyjnego, zmiany strukturalne pierwszego żebra)

    Podczas długiego obciążenia mięśni, które należą do tzw mięśni tonicznych, dochodzi do przykurczu i rotacji kręgów szyjnych, doprowadzając do zablokowania w stawach i zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej. W następstwie tego dochodzi do drażnienia nerwów, ucisku na tętnice kręgową, podobojczykową oraz patologicznego uniesienia pierwszego żebra.

    Dlatego chory odczuwa dodatkowo takie objawy jak:

    - niedowład

    - zmiana koloru skóry,

    - ciepło, zimno,

    - drętwienie i mrowienie rąk,

    - szybsza męczliwość

    Podrażnienie nerwu przeponowego przebiegającego pomiędzy pochyłym przednim a mostkowo – obojczykowo – sutkowym wpływa na złą pracę przepony co uwidacznia się nadmiernym unoszeniem klatki piersiowej przy wdechu.

    Leczenie i terapia zespołu mięśni pochyłych szyi skupia się na wykorzystywaniu elementów terapii manualnej. Bardzo dobre efekty przynosi mobilizacja I i II żebra oraz odpowiednie rozciąganie mięśni i ich antagonistów w ramach autoterapii.

    Przykłady ćwiczeń i autoterapii zawiera poniższy filmik z kanału dorehabilitacji.pl

     

  • Złamanie nasady dalszej kości promieniowej typu Collesa

     Złamanie Collesa lub złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do częstych urazów w rejonie nadgarstka i przedramienia. Statystyki mówią nawet o 90% w stosunku do wszystkich urazów tego rejonu. Statystycznie najbardziej narażone na złamanie Collesa, są kobiety po 65. roku życia z powodu zmian osteoporozowych. Jednak urazu tego typu diagnozuje się także u dzieci i młodzieżyu których układ kostny jest jeszcze nie w pełni rozwinięty oraz u wszystkich grup w trakcie wypadków komunikacyjnych, sportowych itd.

    Objawy:

    - silny ból i opuchlizna nadgarstka nasilającasię podczas próby poruszania palcami i/lub dłonią

    - duże ograniczenie zakresu ruchów ręki w stawie nadgarstkowym

    - zaczerwienienie, krwiak w rejonie urazu

    - miejscowy wzrost temperatury

    - deformacja nadgarstka – (złamanie z przemieszczeniem). Na skutek przesunięcia odłamków kości, nadgarstek i dłoń przesuwają się prostopadle względem pozostałej części kończyny.

     

    Przyczyny:

    Główną przyczyną urazu jest upadek. Pod wpływem działania dużej siły dochodzi w trakcie podporu stroną dłoniową do przemieszczenia części zewnętrznej kości promieniowej i jej supinacji. Rzadszą odmianą złamania w tym rejonie są złamanie typu Smitha, które powstaje kiedy punktem podporu jest strona grzbietowa dłoni. Spotyka się również złamania wyrostka rylcowatego kości promieniowej typu Bartona.

     

    Leczenie i rehabilitacja:

     Od strony ortopedycznej złamanie typu Collesa wymaga sprawdzenia stanu naczyń krwionośnych (np. drożność tętnicy promieniowej która doprowadza krew do dłoni) oraz nerwów obwodowych. Przeprowadza się także badanie RTG ręki a w bardziej skomplikowanych sytuacjach rezonans tomograf.

     W przypadku złamania stabilnego (bez przemieszczenia) lekarze wprowadzają leczenie zachowawcze po udanej repozycji, czyli nastawieniu ręki. Następuje unieruchomienie nadgarstka i kciuka w opatrunku gipsowym lub z wykorzystaniem ortezy, którenosi się przez 6 tygodni.

     Spotkać się można również z jednoczesnym unieruchomieniem stawu łokciowego. Ma to na celu wyeliminowanie przyruchów mięśnia ramienno – promieniowego. Jego funkcje nawracania i odwracania (pronacja i supinacja) w łokciu i nadgarstku są bardzo ważne dla powrotu do pełni sprawności. Dlatego unieruchomienie w odpowiedniej pozycji i udana repozycja (nastawienie) mają wpływ na prawidłowe działanie tego mięśnia po zakończeniu leczenia. Po około trzech tygodniach, jeśli nie ma przeciwwskazań skraca się gips do przedramienia, co umożliwia wprowadzenie rehabilitacji w rejonie stawu łokciowego.

     W przypadku złamania niestabilnego (wieloodłamowego) oraz w przypadku nieudanej repozycji stosuje się leczenie operacyjne.

     

    Rehabilitacja w fazie unieruchomienia obejmuje:

    - ćwiczenia izometryczne palców

    - ćwiczenia czynne i z oporem palców (chwytne, przeciwstawne)

    - ćwiczenia czynne rejonu obręczy barkowej oraz stawów łokciowych (w zależności od wielkości gipsu)

    - magnetoterapia (już w trakcie opatrunku gipsowego)

    - laser,

    - hydroterapia (jeśli istnieje możliwość zdjęcia opatrunku)

     

    Tutaj filmik z kanału dorehabilitacji.pl na temat rehabilitacji w złamaniu Collesa

     

     

     

     

     

    Rehabilitacja po 6 tyg obejmuje:

    - kontynuację i rozwój w/w ćwiczeń z fazy unieruchomienia

    - masaż klasyczny lub głęboki poprzeczny

    - ćwiczenia rozciągające prostowniki i zginacze nadgarstka

    - ćwiczenia wzmacniające mięśnie rejonu urazu

    - poizometryczna relaksacja mięśni (PIR)

    - ćwiczenia na supinację i pronację w stawach nadgarstkowym i łokciowym

    - ćwiczenia na cały łańcuch biomechaniczny kończyny górnej

    - neuromobilizacje nerwów kończyny górnej (w ostatniej fazie terapii)

     

     Złamania typu Collesa nie należy bagatelizować ponieważ, charakteryzuje się ono dużą częstotliwością powikłań. Warto dokładnie obserwować odczucia, wygląd i reakcje palców dłoni w trakcie noszenia gipsu. Każde wątpliwości należy natychmiast zgłaszać lekarzowi. Do najczęstszych powikłań zaliczyć można:

    - uszkodzenie nerwów (zaburzenia czucia, drętwienie, kłucie, pieczenie ręki)

    - brak zrostu kości i powstające deformacje

    - zwyrodnienia

    - przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki

    - zespół sudecka (30% z przypadków powikłań)

    - cieśń nadgarstka